مدل‌ يابي اختلالات يادگيري غيركلامي بر اساس مهارت‌هاي عصب روان ‌شناسي و مشكلات يادگيري در دانش‌آموزان دختر ۸ تا ۱۲ سال

هدف از اجراي پژوهش حاضر مدل ‌يابي تبيين اختلالات يادگيري غيركلامي بر اساس مهارت‌هاي عصب روان ‌شناسي و مشكلات يادگيري در دانش‌آموزان دختر ۸ تا ۱۲ سال بود. طرح پژوهش، توصيفي- همبستگي و جامعه آماري شامل دانش‌آموزان دختر ۸ تا ۱۲ سال شهر تهران در سال تحصيلي 400-1399 بود. به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تك مرحله‌اي 300 نفر به عنوان نمونه با رعايت قاعده نسبت پارامتر كلاين انتخاب شد. براي جمع‌آوري داده‌ها در پژوهش از مقياس اختلالات يادگيري غيركلامي گلدشتاين (2000)، پرسش‌نامه مشكلات يادگيري كلورادو (2011)، و پرسش‌نامه عصب روان‌شناختي كانرز (2007)، استفاده شد. تحليل داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي، ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون چندمتغيره و مدل‌يابي معادلات ساختاري با نرم‌افزارهاي SPSS-22 و AMOS-24 انجام شد. براساس يافته‌هاي اين مطالعه، مدل پيشنهادي جهت بررسي روابط علي بين متغيرهاي پژوهش، از برازش قابل قبولي در سطح RAMSEA= 0/09 برخوردار بود. نتايج پژوهش نشان داد كه همبستگي بين متغيرهاي عامل (مهارت‌هاي عصب روان‌شناسي با ضرايب اثر (B=-0/76) در سطح (p=0/001)، و مشكلات يادگيري (B=0/80) در سطح (p=0/001)، با اختلالات يادگيري غيركلامي معنادار بود. بر اين اساس فرضيه پژوهش مبني بر مدل‌يابي اختلالات يادگيري غيركلامي براساس مهارت‌هاي عصب روان‌شناسي و مشكلات يادگيري مورد تأييد قرار گرفت. با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه مدليابي اختلالات يادگيري غيركلامي بر اساس مهارت‌هاي عصب روان‌شناسي و مشكلات يادگيري دختران از برازش مطلوبي برخوردار است.