رابطه ساختاري خودكنترلي و بي‌صداقتي تحصيلي: نقش واسطه‌اي اهمال‌كاري تحصيلي

بي‌صداقتي تحصيلي به هرگونه رفتار نادرست در امور و تكاليف تحصيلي اطلاق مي‌شود كه پديده‌اي نگران كننده و با پيامدهاي منفي بسيار است. كارشناسان به منظور جلوگيري از اين پيامدها، به بررسي عوامل مرتبط و تأثيرگذار بر بي‌صداقتي تحصيلي پرداخته‌اند. خودكنترلي و اهمال‌كاري تحصيلي به عنوان پيشايندهاي بي‌صداقتي تحصيلي در اين پژوهش مورد بررسي قرار گرفت. پژوهش از نوع همبستگي و ابزار‌هاي مورد استفاده، پرسش‌نامه خودكنترلي تانجني، باميستر و بونه (2004)، پرسش‌نامه بي‌صداقتي تحصيلي ﻣﻚ‌ﻛﺎﺑﻰ و ﺗﺮوﻳﻨﻮ (1997) و پرسش‌نامه اهمال‌كاري سولومون و راثبلوم (1984) بود. روابط بين سازه‌هاي مدل پيشنهادي با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS ويراست 24 تحليل شد. جامعه آماري شامل كليه دانش‏آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان اسكو در سال تحصيلي 1401-1400 با تعداد نمونه 380 نفر بود. شاخص‌هاي برازندگي الگوي پيشنهادي مطابق با ملاك‌هاي مطرح‌شده توسط ميرز، گامست و گارينو (2006) حاكي از برازش قابل قبولي با داده‌ها بود. نتايج نشان داد خودكنترلي بر اهمال‌كاري تحصيلي و بي‌صداقتي تحصيلي اثر مستقيم و معنادار دارد. ضمن اينكه اهمال‌كاري تحصيلي نيز داراي اثر مستقيم و معنادار بر بي‌صداقتي تحصيلي است. همچنين اهمال‌كاري تحصيلي در رابطه بين خودكنترلي و بي‌صداقتي تحصيلي دانش‌آموزان نقش واسطه‌اي ايفا مي‌نمايد. بر اين اساس پيشنهاد مي‌شود متوليان عرصه تعليم و تربيت، برنامه‌هايي در راستاي ارتقاء مهارت‌هاي خودكنترلي دانش‌آموزان در نظر گيرند.