ارائه چارچوبي براي تدوين الگوي بهينه گزارشگري مالي صندوق‌هاي بازنشستگي در ايران

هدف: هدف از انجام اين پژوهش، ارائه چارچوبي جهت تدوين الگوي بهينه گزارشگري مالي صندوق‌هاي بازنشستگي، متناسب با شرايط ايران است كه از طريق تشريح وضعيت فعلي گزارشگري صندوق‌هاي بازنشستگي در ايران و سپس شناخت مسائل و اقدامات صورت گرفته توسط كشورهاي موفق جهان در زمينه گزارشگري صندوق‌هاي بازنشستگي، دست يافته است. روش: اين پژوهش به لحاظ ماهيت از نوع كيفي است و با داده‌هاي كيفي سر و كار دارد. روش گردآوري و تحليل داده‌ها شامل بررسي پژوهش‌هاي انجام شده و اسناد و مدارك مربوطه در اين زمينه و همچنين انجام مصاحبه با 16 نفر از خبرگان و متخصصان مالي صندوق‌هاي بازنشستگي در سال‌هاي 1400 و 1401 است. يافته‌ها: با استفاده از روش تحقيق نظريه زمينه‌اي، الگويي شامل شرايط علي، شرايط مداخله‌گر، شرايط زمينه‌اي، راهبردها و پيامدهاي گزارشگري بهينه صندوق‌هاي بازنشستگي ارائه گرديد كه از مقوله‌هاي اصلي آن شامل عدم انطباق استاندارد 27 باشرايط ايران، دانش و آگاهي حوزه‌هاي تأثيرگذار و عدم وجود نهاد ناظر بر گزارشات اكچوئري هستند. نتيجه‌گيري: توجه و توسعه بهينه حوزه گزارشگري مالي صندوق‌هاي بازنشستگي در داخل كشور و ايجاد نهاد ناظر بر گزارشگري و ايجاد استانداردهاي اكچوئري از دستاوردهاي مهم اين پژوهش است كه به ارتقاي كيفيت و كميت گزارشگري مالي صندوق‌هاي بازنشستگي كمك مي‌كند.