بررسي بيان ژن‌هاي مايوزين تحت تنش خشكي در برگ و غده سيب‌زميني

سيب‌زميني يكي از اقتصادي‌ترين محصولات زراعي است كه در مناطق مختلف جهان كشت شده و مورد مصرف بشر قرار مي‌گيرد. تنش خشكي حفظ ساختار و يكپارچگي غشاهاي بيولوژيك را تحت تاثير قرار مي‌دهد. در سلول‌هاي گياهي، جابجايي اندامك‌ها، موقعيت و ارتباطات براي حفظ عملكرد سلولي حياتي است و توسط نقل و انتقالات داخل سلولي تنظيم مي‌شوند. حركت جهت‌دار پروتئين‌هاي حركتي در امتداد اسكلت سلولي يكي از تنظيم‌كننده‌هاي كليدي نقل و انتقالات در درون‌سلول مي‌باشد. مايوزين‌ها دسته‌اي از پروتئين‌ها هستند كه از توانايي جابجايي درون و بين‌سلولي برخوردارند و امكان ترميم نواحي غشايي آسيب‌ديده تحت تنش خشكي را در گياهان امكان‌پذير مي‌كنند. اكثر گياهان يك سيستم اكتين-مايوزين منحصر به فرد را براي انتقال درون‌سلولي ايجاد كرده‌اند. اما مطالعات كمي بر روي خانواده ژني مايوزين در گياهان مخصوصا در سيب‌زميني انجام شده‌است. در اين مطالعه با استفاده از برنامه‌هاي بيوانفورماتيك، ژن‌هاي مايوزين در گياه سيب‌زميني شناسايي شد. در اين راستا، الگوي بيان دو ژن مايوزين (StMyoXI-F و StMyoXI-B) در اندام‌هاي مختلف (ريشه، ساقه، برگ و غده) با روش Real-time PCR بررسي شد. بيان ژن StMyoXI-F در برگ و غده تحت تنش خشكي بترتيب افزايش معني‌دار 6 و 8 برابري را نسبت به شرايط كنترل نشان داد. ژن StMyoXI-F تحت شرايط كنترل در برگ و ساقه به ميزان 4 و 3 برابر افزايش بيان نسبت به ژن مرجع نشان داد. بيان نسبي ژن StMyoXI-B در برگ و ساقه تحت شرايط بدون تنش حدود 5 و 10 برابر افزايش نسبت به ژن مرجع نشان داد. براساس نتايج بدست‌آمده به نظر ميرسد كه اين دو ژن احتمالا در توسعه ساقه تاثير زيادي نداشته ولي در توسعه ريشه، برگ و غده تاثير زيادي داشته اند. بدين منظور اين دو ژن مايوزين ميتوانند كانديداي مناسبي براي اصلاح و دست‌ورزي گياهان در افزايش عملكرد سيب‌زميني تحت تنش خشكي باشند.