بررسي تطبيقي زمان اسطوره‌اي در شعر سهراب سپهري و ميخائيل لرمانتوف

زمان اسطوره‌اي، به زماني گفته مي‌شود كه برخلاف زمان عادي، خطي و معدود تاريخي، گذرا نيست؛ بلكه زماني مقدس، دوري، مانا، پايدار و جاودانه است؛ كاستي نمي‌يابد، ابدي و هميشگي است. اين پژوهش بر آن است تا ويژگي‌هاي زمان اسطوره‌اي و جنبه‌هاي گوناگون نگاه اسطوره‌اي را در آثار سپهري و لرمانتوف نمايان سازد. سهراب سپهري شاعر معاصر فارسي در اشعار خود با كلامي تصويري ، تداوم در تصاوير و استمرار آن‌ها توانسته است با نوع جهان‌بيني ويژه و مشرب فكري ، فلسفة شرقي، برخي از آثارش را با توجه به زمان اسطوره‌اي و اساساً اسطوره‌ها خلق كند. ميخائيل لرمانتوف، شاعر قرن نوزدهم روسيه از نخبگان سرزمين خويش است و برخي از سروده‌هايش يادآور سوره‌هايي از قرآن و كتاب مقدس است او با نگاه جهان‌بينانه و توجه به اسطوره‌هاي شرقي، توانسته است؛ اسطوره‌ها و زمان اسطوره‌اي را در آثار خود منعكس سازد. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه زمان در آثار سپهري و لرمانتوف، قدسي و اسطوره‌اي است.