كاربرد زور توسط ايالات متحده پس از پايان جنگ سرد و تأثير آن بر حقوق بين‌الملل: سيطره قدرت بر قانون

قواعد مربوط به ممنوعيت كاربرد زور و استثنائات آن، جوهره نظام حقوقي بين‌المللي برآمده از بزرگ‌ترين فاجعه انساني تاريخ يعني جنگ جهاني دوم است. در اين نظام حقوقي، صلح به عنوان اساسي‌ترين ارزشي كه بايد مورد حمايت باشد، تلقي شد و براي ممنوعيت كلي كاربرد زور مندرج در بند 4 ماده 2 منشور ملل متحد، تنها يك استثناء در ماده 51 منشور شناخته شد كه دفاع از خود فردي و جمعي را مجاز مي‌دارد. اميدها براي تحقق يك نظم صلح‌آميز بين‌المللي در فاصله سال‌هاي 1945 تا 1989و نيز پس از فروپاشي كمونيزم خيلي زود به يأس گراييد. امروز، استفاده از زور در روابط بين‌الملل نسبت به دهه‌هاي پيشين شايع‌تر است. نظر به اينكه ايالات متحده به عنوان تنها ابرقدرت بجامانده از جنگ سرد با برتري نظامي چشمگير، يكي از دولت‌هايي است كه بيشترين موارد توسل به زور را داشته است، اين پرسش مطرح مي‌گردد كه رويكرد ايالات متحده به كاربرد زور در دوره پسا جنگ سرد، حقوق بين‌الملل را در اين قلمرو مهم با چه چالشي مواجه كرده است؟ در پاسخ به اين پرسش، با بهره‌گيري از نظريه واقع‌گرايي ساختاري، به تحليل كيفي عملكرد و استدلال‌هاي حقوقي اين كشور در رابطه با قواعد حاكم بركاربرد زور و نيز واكنش ساير دولت‌ها به آن مي‌پردازيم تا اين فرضيه را كه دورنماي چالش پيش روي حقوق بين‌الملل در رابطه با كاربرد زور، بازگشت حاكميت اعمال زور در روابط بين‌الملل و سيطره قدرت بر قانون خواهد بود، به آزمون بگذاريم.