روابط ساختاري جهت‌گيري مذهبي با اخلاق حرفه‌اي معلمان: نقش ميانجي‌گر تحول اخلاقي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي روابط ساختاري جهت‌گيري مذهبي با اخلاق حرفه‌اي با در نظرگرفتن نقش ميانجي سطوح تحول اخلاقي در معلمان ابتدايي انجام شد. روش‌: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي با شيوه معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه معلمان ابتدايي شهرستان سبزوار در سال تحصيلي 1401-1400  ( (N=500بود. به الگوي كلاين، نمونه‌اي به حجم 220 نفر از ميان معلمان زن و مرد با روش تصادفي طبقه‌اي انتخاب شد. افراد نمونه به سه پرسشنامه تحول اخلاقي (Ma,1981)؛ اخلاق حرفه‌اي ((Cadozier, 2002 و جهت‌گيري مذهبي (Allport Ross, 1950 ( پاسخ دادند. به منظورآزمون مدل تحقيق از مدل‌سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزار Smart PLS استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد اخلاق حرفه‌اي در معلمان با دروني شدن جهت‌گيري مذهبي در آنها افزايش مي‌يابد، به طوري كه اثر مستقيم آن برابر با 0.570=β  بود. همچنين جهت‌گيري مذهبي با تحول اخلاقي و تحول اخلاقي با اخلاق حرفه‌اي ارتباط دارد. همچنين بين جهت‌گيري مذهبي با اخلاق حرفه‌اي از طريق سطوح تحول اخلاقي ارتباط غيرمستقيم وجود داشت. نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه با دروني شدن جهت‌گيري مذهبي و در نتيجه بالارفتن سطوح تحول اخلاقي، اخلاق حرفه‌اي در معلمان ابتدايي افزايش مي‌يابد.