بررسي رمان «عريان در برابر باد» اثر احمد شاكري از منظر كهن‌الگوهاي يونگ

يكي از رويكردهاي نقد ادبي معاصر كه مورد توجه پژوهشگران قرارگرفته نقد روانشناختي است. كهن‌الگوها كه محتواي ناخودآگاه جمعي محسوب مي‌شوند در شخصيت انسان‌ها، به عنوان ميراثي از گذشتگان قابل تحليل هستند. فرد با به تعادل رساندن چهار كهن‌الگوي نقاب، سايه، آنيما، آنيموس در وجود خود مي‌تواند «خود» واقعي را بروز داده و به فردانيت برسد. اين نوشتار به روش تحليلي- توصيفي به بررسي كهن‌الگوها در رمان «عريان در برابر باد» اثر احمد شاكري بر مبناي نظريات يونگ مي‌پردازد. اين رمان از رمان‌هاي حوزۀ ادبيات دفاع مقدس است كه به روايت ماجراي نوجواني از روستاي «كاني‌چاو» پرداخته و راز شهداي تپۀ برهاني را پس از سال‌ها بازگشايي مي‌كند. اين پژوهش متناسب با شرايطِ داستان زمينۀ بازنمايي كهن‌الگوهاي ياد شده را فراهم آورده و نشان مي‌دهد در رمان به ‌دليل حضور شخصيت‌هاي منفي، كهن‌الگوهاي سايه و نقاب تأثير بسزايي داشته و فضاي داستان را تيره و تار نموده‌اند. با تلاش شخصيت اصلي رمان - يوسف- سايه و نقاب‌ها يكي پس از ديگري كنار رفته و واقعيت براي اهالي روشن مي‌شود. پافشاري بر جنبه‌هاي منفي، زمينۀ بروز «خود» واقعي شخصيت‌هاي داستان را فراهم نياورده و تنها ماهيت آنان را براي اهالي آشكار ساخته است.