كاربرد توسعه نظريه فازي در تحليل عدم‌قطعيت شاخص‌هاي سنجش عملكرد سامانه تأمين آب

هدف از پژوهش حاضر، محاسبه شاخص‌هاي سنجش عملكرد سامانه تأمين آب برمبناي ديدگاه احتمالات كلاسيك و فازي با استفاده از سه تابع عضويت مختلف فازي تحت سناريوهاي اقليمي در بازه پايه (2001-1977) و آينده (2040-2015) در حوضه آبريز مارون است. ابتدا اثرات تغيير اقليم بر دما و بارش با مدل‌هاي اقليمي گزارش پنجم هيأت بين‌المللي تغيير اقليم (IPCC) تحت سناريوهاي RCP 2.6، RCP 4.5 و RCP 8.5 بررسي و تغييرات آبدهي مخزن با ANN و آب مورد نياز آبياري با Cropwat در (2040-2015) برآورد شدند. سپس، سامانه تأمين آب با WEAP كه هدف آن بيشينه‌سازي آب تحويل‌شده به نقاط نياز براساس قيدهاي تعريف‌شده، مدل‌سازي و شاخص‌هاي سنجش عملكرد سامانه تأمين آب قطعي و فازي محاسبه شدند. نتايج نشان مي‌دهند كه دما در آينده نسبت به پايه تحت RCP 2.6 ،RCP 4.5 و RCP 8.5 به‌ترتيب 19، 20، 21 درصد افزايش و بارش تحت RCP 2.6، RCP 4.5 و RCP 8.5 به‌ترتيب 5 درصد كاهش و 14 و 15 درصد افزايش خواهد يافت. آب مورد نياز آبياري در آينده نسبت به پايه افزايش خواهد يافت، در حالي كه جريان ورودي به مخزن، تحت RCP 2.6 و RCP 4.5 كاهش و تحت RCP 8.5 افزايش خواهد يافت. هم‌چنين نتايج نشان مي‌دهند كه (1) برگشت‌پذيري و آسيب‌پذيري در محيط فازي با توابع عضويت فازي گوسين و نمايي نسبت به محيط قطعي افزايش مي‌يابد، (2) انتخاب نوع تابع عضويت فازي، اهميت زيادي در استخراج نتايج دارد به‌طوري كه توابع عضويت فازي داراي هسته فازي در مسائل مديريت منابع آب، عملكرد بسيار مناسبي دارند.