حق‌ برشهر كودكان (مقايسه در دو منطقۀ برخوردار و نابرخوردار شهر كرمانشاه)

مسئلۀ اصلي تحقيق حاضر، مقايسۀ حق ‌برشهر كودكان در دو منطقۀ برخوردار و نابرخوردار شهر كرمانشاه است. از اين منظر، با معرفي امكانات كالبدي و فضايي حق‌برشهر كودكان در دو منطقه، استدلال مي‌كنيم كه بهره‌مندي از حق‌برشهر فراتر از فضا و كالبد، موكول به مناسبات كلان اقتصاد سياسي جامعه است. بر همين قياس، رويكرد نظري مقاله، تعريف كودكي براساس همين مناسبات و معرفي مؤلفه‌هاي حق‌برشهر كودكان است.روش تحقيق انتقادي است كه متكي بر بازخواني داده‌هاي موجود از منظر مناسبات اقتصاد سياسي و افشاي دلالت‌هاي پنهان آن‌ها است. روش جمع‌آوري داده‌ها مشاهدۀ ميداني محله‌هاي دو منطقۀ مورد مقايسه بوده است.براساس داده‌هاي تحقيق، در منطقۀ 1، تعداد 12 پارك مجهز به وسايل بازي كودكان با 134 هزار مترمربع مساحت وجود دارد كه اين تعداد در منطقۀ 7 تعداد 6 پارك با 56 هزار مترمربع مساحت است. چهار شهربازي خصوصي در منطقۀ 1 و يك شهربازي خصوصي در منطقۀ 7 وجود دارد. 91 مدرسۀ خصوصي در منطقه 1 و 17 مدرسۀ خصوصي در منطقۀ 7 داير است.براين‌اساس نتيجۀ تحقيق حاكي از تفاوت چشمگير در مؤلفه‌هاي فضايي و كالبدي دو محله در زمينۀ حق‌برشهر كودكان است. اين مقاله استدلال مي‌كند اگرچه دو محله در مقايسۀ امكانات سرگرمي، بازي، آموزش و اغذيه متفاوت هستند، رفع اين نابرابري فراتر از امري كالبدي-فضايي و موكول به كاهش نابرابري عمومي در جامعه و مستلزم بازانديشي مناسبات اقتصاد سياسي موجود است.