بررسي درمان تركيبي پماد موضعي توفاسيتينيب 2 درصد و گلوكانتيم در درمان ضايعات ليشمانيازيس

زمينه و هدف: ليشمانيازيس جلدي يكي از معضلات بهداشتي مهم ايران محسوب مي‌شود. هنوز واكسن مؤثري عليه ليشمانيازيس انساني در دسترس نيست و درمان‌هاي حاضر مبتني‌بر دارودرماني است. درمان‌هاي معمول سمي و گران هستند و هم‌چنين مقاومت به درمان سبب شده جست‌وجو براي درمان‌هاي جديد ادامه داشته باشد. توفاسيتينيب يك مهاركننده انتخابي ژانوس كيناز است كه مسير سيگنالي چندين سيتوكين در سيستم ايمني را مختل مي‌كند. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي اثر پماد موضعي توفاسيتينيب 2% در بهبودي زخم ليشمانيازيس جلدي در موش‌هاي Balb/C بود. روش اجرا: اين مطالعه تجربي، با به‌كارگيري داروهاي توفاسيتينيب و گلوكانتيم در 40 سر موش Balb/C ماده انجام شد. فرم متاسيكليك پروماستيگوت ليشمانيا ماژور سويه استاندارد (MRHO/IR/75/ER) به كف پا موش‌ها تزريق شد. پس از ايجاد زخم، موش‌ها به 4 گروه درماني توفاسيتينيب، گلوكانتيم، توفاسيتينيب ـ گلوكانتيم و شاهد بدون درمان تقسيم شدند. طول دوره درمان 28 روز بود و در پايان هر هفته درماني، قطر زخم اندازه‌گيري مي‌شد. يافته‌ها: پس از پايان درمان در گروه‌هاي تحت درمان با توفاسيتينيب، كاهش معني‌داري در اندازه زخم و قطر كف پا نسبت به گروه شاهد بدون درمان مشاهده شد (P 0.01). نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد كه توفاسيتينيب سبب تسريع بهبودي زخم در موش‌هاي Balb/C مي‌شود و مشابه درمان استاندارد گلوكانتيم در بهبودي زخم عمل كرده است. استفاده از داروي توفاسيتينيب به فرم پماد در كاهش قطر زخم ناشي از ليشمانيا ماژور در موش مؤثر بوده و به‌دليل سهولت در استفاده و عدم نياز به تزريقات دردناك، مي‌تواند به‌عنوان گزينه‌اي براي درمان بيماران مبتلا به ليشمانيازيس جلدي مطرح باشد.