مطالعۀ بهرۀ ايزوتوپي و نيمه عمر شكافت خود‌به‌خودي دو ايزوتوپ ابرسنگين (104^266)Rf و (104^268)Rf

بازده ايزوتوپي و نيمه عمر شكافت خودبه‌خودي ايزوتوپ‌هاي  ( 104^266)Rf و (104^268)Rf هستۀ ابرسنگين رادرفورديوم محاسبه و با مقادير تجربي مقايسه شده است. براي هر جفت پاره‌هاي شكافت، احتمال تونل زني از سد شكافت و ثابت واپاشي با استفاده از روش WKB محاسبه و از مجموع ثابت واپاشي دو پارگي‌هاي محتمل، ثابت واپاشي كل و سپس نيمه عمر شكافت خودبه‌خودي دو ايزوتوپ را به‌ دست آورديم. براي محاسبۀ سد شكافت واپاشي از پتانسيل هسته‌اي مجاورتي به علاوه پتانسيل كولني استفاده كرده‌ايم (به علت زوج-زوج بودن دو ايزوتوپ، اسپين هسته‌ها صفر و بنابراين پتانسيل گريز از مركز صفر در نظر گرفته شده است). سد پتانسيل شكافت بر حسب عدد جرمي پارۀ شكافت براي دو ايزوتوپ رسم شده است. معمولآ شكافت خودبه خودي در هسته هاي ابرسنگين به گونه اي رخ مي دهد، كه انرژي تحريكي هستۀ مادر، كم و بنابراين تعداد نوترون‌هاي گسيل شده به همراه شكافت كم و قابل صرف نظر كردن مي‌شود. بدين سبب در اين روش كه به شكافت سرد معروف است معمولآ از گسيل نوترون به همراه شكافت صرفنظر مي‌شود. بهره‌هاي ايزوتوپي محاسبه شده براي دو ايزوتوپ (104^266)Rf و (104^268)Rf براي دو پارگي‌هاي محتمل، نشان داده شده است كه توليد دو پاره (52^134)Teو(52^132)Te به ترتيب براي ايزوتوپ‌هاي  (104^266)Rf و (104^268)Rf بيشترين بهره را دارند. وجود اختلاف خيلي كم بين مقادير محاسبه شده و مقادير اندازه گيري شده نشان دهندۀ اعتبار و دقت روش مورد استفاده است.