گفتمان‌هاي هويتي و منازعات نخبگان سياسي در جمهوري اسلامي ايران 1376-1398

تحول گفتمان‌هاي هويتي به تشديد منازعات نخبگان سياسي منجر مي شود. پرسش اين است كه «تحول گفتمان هويتي بازگشت به خويشتن، چه تغييراتي در منازعات ميان نخبگان سياسي در ج.ا.ا در بازه زماني 1376-1398 ايجاد كرده است؟». فرضيه اين است كه با ظهور گفتمان هويتي تطبيق‌گراي روشنفكران ديني و تأثيرپذيري بخشي از نخبگان سياسي چپ از آن، با كاهش همبستگي ساختاري و ارزشي نخبگان سياسي، منازعات بلوك‌هاي نخبگاني در ج.ا.ا برون‌گفتماني، فزاينده و متكثر شده است. براي تبيين سازكار علي ميان متغيرها روش تحقيق در شباهت هاي ساختاري بكار رفته و براي تشريح رابطه علت و معلول اين سازكار تشريح شده است. نتايج نشان مي دهد كه با ظهور گفتمان هويتي تطبيق‌گرا، منازعات ميان نخبگان سياسي بر محور اين مسائل متمركز شده است: نگرش به انقلاب اسلامي و فلسفه وجودي آن، كيفيت حل مشكلات كشور و تحقق پيشرفت، جهت‌گيري نسبت به نظام بين‌الملل و مديريت مسائل فرهنگي. تفاوت در ادراك از اين مسائل دوقطبي نوين، تكامل‌گرا- عدالت‌گراـ درون‌گراـ حفظ‌محور در حوزه روابط خارجي و حداكثرگرا در حوزه فرهنگي در مقابل، قطب ترميدوري‌ـ آزادي‌خواه‌ـ برون‌گراـ بسط‌محور در حوزه روابط خارجي و حداقل‌گرا در حوزه فرهنگي را شكل داده كه بعد از حوادث سال 1388 بر ابعاد آن افزوده شده است.