دمكراسي انجمني و بررسي سناريوهاي آينده در عراق

پس از سقوط صدام در سال 2003 ساختار اقتداگرايانه حاكم بر عراق تغيير و نوعي دمكراسي موسوم به دمكراسي انجمني حاكم شد. عبور از ديكتاتوري به دمكراسي گامي رو به جلو بشمار مي‌آيد اما انجمن‌گرايي و سهيم‌سازي اقوام و اقليت‌ها در قدرت پيامدهاي ديگري نيز بدنبال داشته كه بعضاً منجر به بي‌ثباتي و منازعات داخلي گرديده است. رويدادهايي نظير بحران داعش، كركوك، رفراندوم استقلال كردستان، اغتشاشات داخلي و قدرت‌گيري جريان صدر، مشكلات تشكيل دولت، مداخلات خارجي، حملات تركيه به شمال عراق و...، ترديدهايي را در خصوص كارآمدي دمكراسي انجمني و آينده نظام سياسي عراق ايجاد كرده است. از طرفي تحولات آينده عراق نقش مهمي در منطقه بويژه كشورهاي همسايه نظير ايران دارد كه ارائه تبيين مناسبي در اين خصوص از اهداف پژوهش است. پرسش اصلي اين است كه بر اساس مدل دمكراسي انجمني و توافق طيف‌هاي قدرت چه سناريوهايي براي آينده سياسي عراق محتمل خواهد بود؟ با چهارچوب نظري دمكراسي انجمني مدل ليجفارت و بر اساس روش آينده‌پژوهي و سناريونويسي چهارگانهGBN ، سناريوهاي محتمل آينده عراق كنكاش و چهار سناريوي تجزيه عراق، افزايش واگرايي و بحران، ديكتاتوري وحدت ملي و انسجام ملي شناسايي و بررسي شده است.