تحليل رويكردهاي كاركردي و ساختاري ارتباطات علمي در توليد دانش توسط پژوهشگران حوزه علم سنجي در ايران

هدف: تحليل رويكردهاي كاركردي و ساختاري ارتباطات علمي در توليد دانش توسط پژوهشگران حوزه علم‌سنجي در ايران است.روش‌شناسي: اين پژوهش تركيبي است و از روش‌هاي پيمايشي و اسنادي استفاده شده و اطلاعات مورد نياز اين پژوهش از پرسشنامه و مصاحبه نيمه‌ساختاريافته گردآوري شده است.يافته‌ها: نشان مي‌دهد كه محيط‌هاي ارتباطي‌اي همچون بسترهاي مجازي به دليل قابليت تعاملي‌بودني كه دارند ظرفيت بالايي در ارائه و انتقال اطلاعات دارند كه همين ويژگي به شكل‌گيري روابط علمي ميان پژوهشگران و سهولت دستيابي به آخرين يافته‌هاي علمي منجر مي‌شود و ايجاد اين روابط علمي قوي بر توليد علم و ارتباطات بي‌واسطه بين كنشگران اجتماع علمي مؤثر خواهد بود.نتيجه‌گيري: سرعت پيشرفت در علم هميشه به نحوه اشاعه نتايج پژوهش پژوهشگران و به خواسته آنها براي در‌جريان‌گذاشتن ساير محققان علاقه‌مند به تكميل اين نوآوري‌ها با استفاده از فناوري‌ها و رويكردهاي جديد بستگي داشته است. ارتباطات علمي زمينه‌ساز ايجاد يك جامعه علمي پويا و دانش‌مدار است. فعاليت علمي هر دانشمند زماني هويت و اهميت مي‌يابد، كه به جامعه علمي عرضه شود؛ در آثار و مطالعات ديگران متجلي شود؛ و با تحليل‌هاي فردي ديگران درآميزد تا سرانجام بر ذخيره‌هاي دانش افزوده شود؛ بنابراين ارتباط، اساس و ماهيت علم است.