اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر اضطراب كوويد-19، ترس از ارزيابي منفي و افسردگي زنان مبتلا به بي اشتهايي عصبي

زمينه و هدف: اختلالات خوردن پيامدهاي روان شناختي و اجتماعي بسيار زيادي را براي فرد و جامعه به همراه دارد. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر اضطراب كوويد-19، ترس از ارزيابي منفي و افسردگي زنان مبتلا به بي اشتهايي عصبي انجام گرفته است. روش بررسي: روش پژوهش، نيمه تجربي از نوع پيش آزمون- پس‌ آزمون با گروه كنترل است. جامعه آماري پژوهش زنان مبتلا به بي‌اشتهايي عصبي مراجعه‌كننده به مراكز درماني و كلينيك‌هاي روان‌شناسي مناطق 6 و 8 شهر تهران در سال 1401 بودند. نمونه‌ها به تعداد 30 نفر به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه مداخله (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جاي دهي شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه هاي نگرش هاي خوردن، اضطراب كوويد-19، ترس از ارزيابي منفي و افسردگي بود. گروه مداخله هشت جلسه 90 دقيقه اي (هفته اي دو جلسه) درمان شناختي- رفتاري را دريافت كردند، ولي گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند. در انتها داده ها با آناليز كوواريانس چندمتغيره در SPSS نسخه 24 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه درمان شناختي- رفتاري به صورت معناداري باعث كاهش اضطراب رواني كوويد-19 (P 0.001, F=36.41), اضطراب جسماني كوويد-19 (P 0.001, F=39.15), ترس از ارزيابي منفي (P 0.001, F=41.92), و افسردگي (P 0.001, F=47.48)، زنان مبتلا به بي‌اشتهايي عصبي شده است. نتيجه‌گيري: براساس يافته هاي مطالعه مي توان نتيجه گرفت كه درمان شناختي- رفتاري توانسته است باعث كاهش اختلالات روان شناختي زنان مبتلا به بي اشتهايي عصبي شود. از آن جا كه سلامت رواني بسياري از بيماران مبتلا به بي اشتهايي عصبي ممكن است آسيب جدي ببيند، ضروري است تدابيري در جهت شناسايي و درمان روان شناختي گروه هاي آسيب پذير اتخاذ شود.