ارزيابي رضايت مندي از شاخص‏ هاي توانمندسازي سكونتگاه‏ هاي غيررسمي با تأكيد بر مسائل اجتماعي و اقتصادي (نمونه موردي: محله خليل‏ آباد تبريز)

آگاهي از شاخص‏ هاي اقتصادي و اجتماعي توانمندسازي ساكنين سكونتگاه‏ هاي غيررسمي و همچنين سنجش ميزان رضايتمندي از اين شاخص ‏ها به منظور تسهيل مشكلات و ارتقاء توانمندي‏ ساكنين اين سكونتگاه ‏ها مي‏ تواند به عنوان رهيافتي كارگشا و اثربخش قلمداد گردد. هدف پژوهش حاضر، سنجش ميزان رضايتمندي ساكنين سكونتگاه غيررسمي خليل ‏آباد تبريز از شاخص ‏هاي اقتصادي و اجتماعي توانمندسازي است. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت، توصيفي – تحليلي بوده كه براي تجزيه‏ و ‏تحليل داده‏ ها از روش پرسشنامه و آزمون‏ هاي اسپيرمن، تي تك نمونه ‏اي و فريدمن استفاده شده است. داده‏ هاي پژوهش با استفاده از مطالعات كتابخانه ‏اي و بررسي ميداني گردآوري شده و حجم نمونه هم طبق فرمول كوكران معادل 379 نفر برآورده شده است. نتايج به دست آمده از تحليل داده‏ ها و پرسشنامه ‏ها حاكي از آن است كه از نظر ساكنان محله خليل‏ آباد تبريز به لحاظ ميزان رضايت مندي در بين مؤلفه ‏هاي مورد مطالعه، مؤلفه امنيت (2/97) و حمايت از نظام اقتصاد محلي و بازاريابي صنايع كوچك محله ‏اي (1/35) به ترتيب بيشترين و كمترين ميزان رضايت مندي را داشتند و همچنين به لحاظ اهميت مؤلفه امنيت (9/58) در رتبه نخست و مؤلفه اميد به زندگي (4/94) در رتبه آخر قرار داشتند. يافته ‏هاي ديگر تحقيق نشان مي‏ دهد شاخص ‏هاي اقتصادي و اجتماعي داراي رابطه معنادار با يكديگر هستند و در نهايت مي‏ توان گفت ميزان رضايت مندي ساكنين از هر دو شاخص توانمندسازي پائين ‏تر از حد متوسط مي ‏باشد.