مطالعۀ مؤلفه‌هاي ساختاري و معنايي كاشي‌نگاره‌هاي سردر بارگاه حضرت سليمان (ع) درشيراز دورۀ قاجار

كاشي‌نگارۀ داستان بارگاه حضرت سليمان نبي(ع) و ديوها از نمونۀ كاشي‌نگاري ناياب مربوط به سردر يك‌خانه، در دورۀ قاجار، در شيراز است كه علاوه بر ويژگي‌هاي هنري و مذهبي، نمايانگر ارتباط هنر، دين و سياست دراين دوره است و تاكنون مورد معرفي و بررسي قرارنگرفته است. اين سردر ناياب در حراج بونامز در سال 2010عرضه‌ شده و سنّت تصويرگري و تحولات كاشي‌نگاري دورۀ قاجار را به نمايش مي‌گذارد. هدف از پژوهش حاضر معرفي سردر كاشي نگاره شده از بارگاه حضرت سليمان (ع) و دو ستون آن‌كه متعلق به خانه‌اي درشيراز است، و تبييين شيوۀ طراحي، عناصر تجسّمي و اصول تصويري به‌كار رفته در آن، با در نظر گرفتن هنر قاجار است و به اين پرسش پاسخ داده مي‌شود كه كاشي نگاري سردر اين خانه در دورۀ قاجار، با الهام‌پذيري ازبارگاه حضرت سليمان داراي چه ويژگي‌هاي ساختاري و نشانه‌هاي بصري است؟ در قسمت سردر و ستون‌هابه چه مضاميني متأثر از دورۀ قاجار اشاره‌ شده و بين مضامين و تصاوير چه ارتباطي وجود دارد؟ اين گفتار بر پايۀ مطالعات كيفي انجام شده و از حيث روش، توصيفي-تحليلي است و در گردآوري اطلاعات از شيوۀ اسنادي (كتابخانه‌اي) استفاده شده است. نتيجۀ تحقيق نشان مي‌دهد كه طراحي اين سردر و ستون‌ها متأثر از هنر دورۀ قاجار با تأثيرپذيري از هنرغربي در عرصۀ فرهنگ ايراني و سياست‌هاي ارتباط دين و هنر در دورۀ قاجار گام برداشته است و موجبات هم‌آميزي دستاوردهاي هنر ايراني–اسلامي و غربي را فراهم ساخته است.