تحليل تطبيقي اعصار چهارگانه طلا، نقره، برنز و آهن در ايران و هند

زمينه و هدف: در اسطور‌ه‌هاي ايرانيان و هنديان از دوراني سخن به ميان آمده كه گرايش به امور معنوي بر ديگر امور قالب بوده است. در اين دوران افسانه‌اي انسان‌ها عمر طولاني بيمرگي و نبود بيماري‌ها را تجربه كرده‌اند اما رفته‌رفته اين گرايش‌ها رنگ باخت و عامل آز و طمع، آنان را از خوي الهي خويش دور كرد و زندگي خود را صرف دانش‌آموختن، اندوختن مال از هر راه و به هر قيمتي و برده كردن همسايگان و همنوعان خود ‌كردند. اين عوامل باعث تغيير اعصار زندگي انسان، يكي پس از ديگري شد و آن را به مراحلي پست سوق داد و از درجات نقره و برنز به آهن رساند و اكنون همان انسان سوداي بازگشت به عصر طلا و حسرت دورماندن از آرمانشهر خويش و مدينه فاضله را دارد كه در شاهنامه به خوبي بازتاب يافته است. روش ها: گردآوري داده‌هاي اين پژوهش از طريق مطالعه كتابخانه‌اي انجام شده و با استفاده از شيوه توصيفي- تحليلي به بيان شواهد مثال و سپس نقد آن موارد پرداخته شده است. يافته‌ها: با انجام اين پژوهش توانستيم شواهدي را از كتاب شاهنامه و ديگر متون ادبيات پهلوي و در ادامه از بين متون باستاني هندي بيابيم كه نشان مي‌داد عقيده به وجود چهار دوره اسطوره‌اي در بين مردم ايران و هند، پيشينه‌‎اي باستاني و مشترك است. نتايج: در طي هزاره‌ها، متوني كه در اسطوره‌ها و حماسه‌هاي ما پديد آمده، اين اعصار ار در خود بازتاب داده و سير دَوَراني دارند. بدين صورت كه در ابتدا انسان در عصري موسوم به طلا زندگي مي‌كرد و در آخر نيز پس از نبردي بزرگ كه در بين نيروهاي خير و شر اتفاق مي‌افتد، بدان دوره بازخواهد گشت و شاهد حكومت فردي بزرگ‌منش يا يكي از خدايان خواهد بود كه در اسطوره‌هاي ايراني در قالب كيخسرو و در هند در قالب ويشنو خود را بروز مي‌دهد.