تحليل فضاهاي گردشگري شهرستان رامسر از منظر امنيت با استفاده از تكنيك چيدمان فضا (مطالعۀ موردي: باغ 33 هكتاري شهرستان رامسر)

يكي از شاخصه‌هاي مهم حضورپذيري شهروندان در فضاهاي شهري، امنيت در مكان‌هاي عمومي است كه سبب رونق و پويايي محيط شهري مي‌شود و در خلق فرهنگ تعامل، حيات شبانه، كاهش استرس، حضور فعال مردم و گروه‌هاي مختلف سني و جنسيتي نمود دارد. اين موضوع زماني اهميت بيشتري مي‌يابد كه تفاوت‌هاي فرهنگي، سني و اقتصادي در بين كاربران يك مجموعه تنوع بيشتري يافته و عملكرد محيط، نيازمند تعامل دوسويه ميان كاربران باشد و از اين حالت مي‌توان، فضاهاي گردشگري را داراي اين خصوصيت دانست. اين مقاله به بررسي نياز به افزايش امنيت در فضاهاي گردشگري شهرستان رامسر مي پردازد كه به دليل توسعه و تنوع فضاهاي گردشگري از ديرباز و سفرهاي مكرر گردشگران در روزهاي مختلف سال در اين منطقه، اهميت زيادي دارد. در اين پژوهش پس از مطالعات كتابخانه‌اي در حوزة امنيت و پارامترهاي آن، به منظور تدقيق يافته‌هاي حاصل و بررسي شاخص‌هاي كالبدي مؤثر بر امنيت فضاي گردشگري از راهكارهاي تكنيك نحو فضا استفاده مي‌شود. در مرحلة بعد پرسشنامة اوليه، جهت شناسايي مناطق مختلف مجموعة گردشگري طراحي شده كه منطقه‌بندي بر اساس نقشه‌برداري رفتاري از آن حاصل‌شده و مورد برداشت ميداني قرار مي‌گيرد؛ سپس با استفاده از نرم افزار Depth Map،  به تحليل مؤلفه‌هاي چيدمان فضايي در فضاهاي برداشت‌شده پرداخته مي‌شود. اين پژوهش به دنبال پاسخ به اين سؤالات است كه چه بخش‌هايي از محيط گردشگري در شهرستان رامسر داراي احساس امنيت بيشتر يا كمتري است؟ چه شاخص‌هايي از تكنيك نحو فضا، قرابت بيشتري با نظر كاربران اين سايت در شناخت امنيت مكان دارد؟ در نتيجة اين پژوهش به نظر مي‌رسد هر كدام از شاخص‌هاي نحو فضا به بخشي از مسئله‌هاي امنيت فضاي باغ سي‌وسه هكتاري شهرستان رامسر پاسخ دادند و در اين ميان شاخصة تقعر و تحدب فضا و عمق، نقش مؤثري در راهكار نظارت طبيعي و حريم فضايي دارد.