تدوين مدل علي استفاده مشكل‌زا از موبايل بر اساس خود-نظم‌جويي و اهمال‌كاري تحصيلي با ميانجي‌گري آمادگي براي بي‌حوصلگي

هدف: استفاده مشكل‌زا از تلفن‌همراه در حوزه اجتماعي نيز مشكلاتي را به وجـود آورده اسـت. هدف اين پژوهش تدوين مدل علي استفاده مشكل‌زا از موبايل بر اساس خودنظم‌جويي و اهمال‌كاري تحصيلي با ميانجي‌گري آمادگي براي بي‌حوصلگي بود.روش: پژوهش از نظر هدف كاربردي، در حوزه طرح‌هاي توصيفي - همبستگي و روش تحليل از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعۀ آماري شامل تمامي دانشجويان دختر مقطع كارشناسي دانشگاه كوثر بجنورد به تعداد 2200 در سال تحصيلي 1401-1400 بود كه حجم نمونه بر اساس حداقل آزمودني مورد نياز به ازاي متغيرهاي آشكار در مدل، تعداد 327 نفر بود. در اين پژوهش براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه مقياس استفاده آسيب‌زا از تلفن‌همراه جنارو (2007)، پرسشنامه خودنظم‌جويي تحصيلي بوفارد (1998)، پرسشنامه اهمال‌كاري تحصيلي راث‌بلوم (2013) و پرسشنامه آمادگي براي بي‌حوصلگي فالمن و همكاران (2013) استفاده شد. تحليل داده‌ها با روش مدل‌يابي معادلات ساختاري و استفاده از نرم‌افزارهاي spss و Amos صورت گرفت.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه استفاده آسيب‌زا از موبايل تأثير مثبت و معناداري بر آمادگي براي بي‌حوصلگي دارد (0/05 P). استفاده آسيب‌زا از موبايل تأثير معناداري بر خودنظم‌جويي تحصيلي و اهمال‌كاري ندارد (0/05 P). آمادگي براي بي‌حوصلگي تأثير مثبت و معناداري بر اهمال‌كاري و تأثير منفي و معناداري بر خود نظم جويي دارد (0/05 P).نتيجه‌گيري: با توجه به شاخص‌ها و ضرايب به‌دست‌آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه مدل پيشنهادي براي پيش‌بيني استفاده مشكل‌زا از موبايل مناسب بوده و داده‌ها با مدل پژوهش برازش مناسبي داشته است.