واكاوي جايگاه نوستالژي در ادبيات داستاني مهاجرت ايران با تأكيد بر نويسندگان زن منتخب (اكرم پدرام‌ نيا، نسيم وهابي، فهيمه فرسايي، فريبا صديقيم)

يكي از مهم‌ترين جلوه‌هاي ادبيات مهاجرت، مؤلفۀ نوستالژي است. مسئلۀ اساسي اين تحقيق پاسخ به اين پرسش است كه چنين مؤلفه‌اي در ادبيات داستاني زنان به چه شكلي منعكس شده است؟ تعدد زنان نويسنده مهاجر ايراني و همچنين صاحب سبك بودن برخي از آنها در ادبيات داستاني مهاجرت، اهميت و ضرورت چنين مطالعه‌اي را نشان مي‌دهد. هدف پژوهش اين است كه با روش توصيفي- تحليلي به بررسي جايگاه مؤلفۀ نوستالژي در داستان‌هاي برگزيده و شاخص كه از زنان داستان‌نويس مهاجر پس از انقلاب اسلامي هستند، پرداخته شود. فرضيۀ پژوهش اين است كه نوستالژي يكي از مهم‌ترين و شاخص‌ترين مؤلفه‌هاي فرمي و محتوايي در آثار مورد بررسي است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه نوستالژي در آثار اكرم پدرام‌نيا با توصيف دقيقي از گذشته، مخاطب را به فضاي گذشته مي‌برد و اين نوستالژي يادآور فرد خاصي است. تكنيك ديگري كه پدرام‌نيا به منظور ايجاد حس نوستالژي از آن بهره مي‌گيرد، ايماژ است. نوستالژي در آثار نسيم وهابي از جنبۀ يك فضا -مثل فضاي جنگ- روايت مي‌شود. نوستالژي در آثار فهيمه فرسايي به شكلي آزاردهنده براي شخصيت‌هاي داستان نمود مي‌يابد. در آثار فريبا صديقيم، نوستالژي به موقعيت‌هايي دلالت دارد كه فرد با دوستان و نزديكانش تجربه كرده است. در آثار صديقيم، نوستالژي به اشيا و مكان‌ها ديده نمي‌شود. ويژگي مهم بازتاب نوستالژي در آثار صديقيم اين است كه وقايع نوستالژيك به شكل سيال ذهن نشان داده مي‌شود و راوي به شكلي از گذشته سخن مي‌گويد كه گويي هم‌اكنون در حال رخ دادن است.