مقايسه اثربخشي روان درماني تحليلي معطوف به انتقال و مبتني بر پذيرش و تعهد بر روان رنجوري و تكانشگري بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي

سابقه و هدف: اختلال شخصيت مرزي يكي از شايع‏ترين اختلالات در روانپزشكي است. مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثربخشي روان درماني تحليلي معطوف به انتقال و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر روان رنجوري و تكانشگري افراد مبتلا به شخصيت مرزي انجام پذيرفت.مواد و روش‏ها: اين مطالعه از نوع تجربي، كاربردي، طرح نيمه آزمايشـي بود. روش پژوهش از نوع طرح تك آزمودني A-B-A بودجامعه آماري شامل تمامي افراد مبتلا به اختلال شخصيت مرزي كه به بيمارستان روانپزشكي زارع و كلينيك خانه معنا ساري در ارديبهشت الي خرداد 1399 (32 نفر) مراجعه نمودند، بود. با روش نمونه‏گيري در دسترس (11 نفر) انتخاب و براي روان درماني تحليلي معطوف به انتقال (4 نفر)، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (4 نفر)، گروه كنترل (3 نفر)، به روش تصادفي قرعه‏كشي جايگزين شدند. داده‌ها در پنج مرحله به صورت خط پايه، مرحله مياني، مرحله پيشرفت، مرحله خاتمه درمان و پيگيري، در طول يك سال (در طي صد جلسه)، با استفاده از پرسشنامه پنج عامل شخصيت NEO، پرسشنامه تكانشگري بارات، جمع‏آوري شد. براي تحليل آماري از روش اندازه‏گيري مكرر و آزمون كروسكال واليس استفاده شد.يافته‌ها: درآزمون اندازه‏گيري مكرر تفاوت معناداري بين دو گروه نسبت به گروع كنترل در تكانشگري شناختي ديده شد (0/025=P). درمان معطوف به انتقال در آزمون كروسكال واليس اولاتر شد.استنتاج: با درنظر گرفتن اين مهم كه هدف هر دو درمان كاهش علائم نمي‏باشد، نتايج نهايي مطلوبيت درمان معطوف به انتقال را نشان مي‏دهد، به علاوه براي تعميم نتايج به پژوهش‏هاي بيش‏تر نيازمنديم.