تحليلي بر خوانش اجتماعات تاب‌آور در برابر بحران زلزله (مطالعه موردي: كلان‌شهر تبريز)

پرسمان و انگاره نوشتار حاضر آميزه‌اي است از نگرش پيشران‌هاي اجتماعي تاب‌آور در برابر بحران زلزله؛ امري كه با فزوني جمعيت شهرنشيني و توسعه شهري رنگ مي‌گيرد تا از اين طريق سازمان‌هاي متولي مديريت شهري در برابر مديريت بحران زلزله مورد توجه قرار دهند. در حالي ابعاد اين مساله گسترش روزافزون يافته است كه يكي از ويژگي‌هاي آن درگيري گفتمان پيشران‌هاي دخيل در سامان دادن به اين پديده است كه خود بر دامنه اهميت آن افزوده است؛ بنابراين هدف پژوهش كاربست اين انگاره بر منصه جغرافيايي كلان‌شهر تبريز بوده است، تا از اين رهگذر بتواند با شناسايي پارامترهاي مؤثر بر تاب‌آوري منطقه در برابر خطر زلزله به آسيب‌شناسي زمينه‌هاي دسترسي به آن بپردازد. پژوهش حاضر بر اساس هدف در زمره تحقيقات كاربردي، به لحاظ ماهيت و روش از نوع تحقيقات توصيفي- تحليلي مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كارشناسان حوزه مديريت بحران و تاب‌آوري شهري است كه بر اساس نظرات 35 متخصص در دسترس و آشنا با مديريت بحران و تاب‌آوري شهري پرسشنامه نهايي وارد نرم‌افزار ميك‌مك (Micmac) مي‌گردد و از روش سوات در جهت شناسايي نقاط كليدي شناخت عوامل در جهت رسيدن بر تاب‌آوري اجتماعي در پهنه‌هاي مستعد شناسايي‌شده كلان‌شهر تبريز استفاده مي‌شود. نتايج تحقيق نشان داد كه امر دانش و آگاهي اجتماعي، آموزش و مهارت و قابليت و دسترسي به خدمات مهم‌ترين پيشران‌هاي موثر بر خلق اجتماعات تاب آور شهر تبريز مي‌باشند. استفاده از توان آگاهي در جهت مشاركت مرمي براي مقابله با سوانح طبيعي مانند زلزله و افزايش تا‌ب‌اوري بسيار مهم است. چرا درصورتي‌كه افراد از آگاهي و مهارت كافي برخوردار و توانمند شده باشند، مي‌توان اميدوار بود كه هنگام وقع زلزله خواهند توانست با واكنش و رفتار مناسب، جان خود و نزديكان را حفظ و كمتر دچار آسيب جاني، مالي و روحي شوند.