ارزيابي حساسيت زمين‌لغزش با استفاده از مدل‌هاي نسبت فراواني و منطق فازي (مطالعه موردي: آزادراه خرم‌آباد-اراك)

پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش نقش مهمي در توسعه زيرساخت‌هاي ايمن و قابل‌دوام، شهرنشيني، كاربري زمين و برنامه‌ريزي زيست‌محيطي ايفا مي‌كند. شناسايي و تعيين مناطق حساس و مستعد لغزش مي‌تواند ضمن جلوگيري از بروز آسيب‌ها، زمينه را براي اجراي طرح‌هاي پايدارسازي دامنه‌ها فراهم سازد. هدف اصلي اين مطالعه تهيه نقشه پراكنش زمين‌لغزش‌ها، شناسايي عوامل مؤثر بر لغزش و پهنه‌بندي خطر آن در آزادراه خرم‌آباد-اراك (قطعه خرم‌آباد تا بروجرد) است. بدين منظور با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي و مطالعات ميداني نقشه پراكنش لغزش‌ها تهيه و با استفاده از مدل نسبت فراواني (FR) عوامل مؤثر بر لغزش شامل شيب، ليتولوژي، جهت شيب، طبقات ارتفاعي، كاربري زمين، بارندگي و فاصله از عوامل گسل و شبكه آبراهه‌ها مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفته است. در اين مطالعه به‌منظور پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش از روش منطق فازي (گاماي 0/9) استفاده شده است. بر اساس نتايج به دست آمده نقشه خطر زمين‌لغزش حاصل به پنج طبقه، مناطق خطر بسيار كم (%18/55)، كم (%30/67)، متوسط ​​(%26/51)، زياد (%18/15) و بسيار زياد (%6/12) تقسيم‌بندي و درنهايت با استفاده از منحني Receiver Operating Characteristic (ROC) اعتبارسنجي شد. نتايج تحليل منحني ROC براي روش گاماي فازي نشان داد كه نقشه حساسيت زمين‌لغزش تهيه شده در منطقه موردمطالعه با سطح زير منحني 0/94=AUC داراي قدرت پيش‌بيني عالي است.