بررسي سندي و دلالي روايتِ «خَيْرٌ لِلنِّسَاءِ أَنْ لَايَرَيْنَ الرِّجَالَ وَ لَايَرَاهُنَّ الرِّجَالُ»

روايتِ «خير للنساء» ازجمله از جمله روايات مشهوري است كه با عبارات گوناگون در متون‌ تاريخي، اخلاقي و حديثي شيعه و اهل‌سنت گزارش شده‌ است؛ اما به‌رغم گزارش روايت در متون حديثي مختلف، به اعتبار سندي آن كمتر توجه شده و بيشتر مطالعات در حوزۀ دلالت اين روايت صورت‌ گرفته است. اين ‌پژوهش با توجه به سير روايتگري حديث در منابع شيعه و اهل‌سنت و بررسي ديدگاه‌هاي ارائه‌شده در فهم متن آن، به اين نكته متفطن شده كه ازنظر سندي اين حديث فاقد اعتبار است و بيشتر منابع آن‌را به‌صورت مرسل گزارش نموده‌اند؛ همچنين در برخي گزارش‌ها اضطراب قابل توجهي ديده مي‌شود. در بخش دلالت نيز بيشتر پژوهشگران، روايت را ناظر به حكمي خاص در مورد زنان دانسته و بر اين‌ باورند كه زنان بايد با پرداختن به فعاليت‌هاي مربوط به خانه‌داري و تربيت فرزند از حضور در اجتماع پرهيز كنند؛ درحالي‌كه با اغماض نسبت به سند اين حديث، اگر مضمون روايت مورد تأمل قرار گيرد، برداشت‌هاي ديگري نيز دربارۀ آن قابل طرح است و درنتيجه نمي‌توان براساس اين كلام، زنان را از حق حضور اجتماعي خود محروم ساخت.