جايگاه سند در اعتبارسنجي شيخ صدوق

اعتبارسنجي‌ روايات در اعصار مختلف با تفاوت‌هايي همراه بوده است. متأخران شيعه از زمان علامه حلي، اولين مرحله از بررسي روايات را سنجش سندي قرار داده‌اند، همين امر موجب ضعف تعداد قابل توجهي از روايات شده است؛ ازاين‌رو محدثان متقدم، به تساهل در بررسي‌هاي سندي روايات متهم گرديده‌اند. پژوهش حاضر با روش توصيفي‌تحليلي، ميزان و نحوۀ به‌كارگيري بررسي‌هاي سندي را در نزد شيخ صدوق مورد مطالعه قرار داده است. در نزد صدوق، بعد از بررسي‌هاي كتاب‌شناسي، سنجش سندي بر سنجش متني اولويت داشته است. وي در بررسي‌هاي سندي، به اتصالات سند، مذهب، وثاقت و عدم انفراد راوي توجه كرده است. وي كذب و وضع را سبب بي‌اعتباري روايت دانسته، اما ساير ضعف‌هاي سندي را تنها در صورت تعارض موجب طرد روايت برشمرده است. در صورت حكم بر صحت سند حتي در حالت تعارض نيز حكم بر طرد روايت نداده و آن را با تغيير دلالي پذيرفته است.