بررسي تقرير نوين شلنبرگ از مسئلۀ منطقي شر

جان شلنبرگ در تقرير جديدي از مسئلۀ منطقي شر مي‌كوشد از راه ناسازگاري منطقي تركيب مدعيات خداباوري با وجود شر، روايت جديدي از صورتِ منطقي مسئلۀ شر ارائه دهد. سه ادعاي خداباورانۀ تقرير وي شامل برتري تفوّق‌ناپذير، استقلال وجود‌شناختي و خلوص پيشين است. شلنبرگ براي نشان دادن ناسازگاري منطقي تركيب وجود خدا و وجود شر، دو رويكرد الگوگرايانه و انگيزه‌گرايانه را در پيش مي‌گيرد. هدف او از به‌كارگيري اين دو رويكرد بسط استدلال براي افزودن گزاره‌هاي تكميلي ضروري به چهار گزارۀ اصلي استدلال است. بنابراين، آنچه از مجموع سه لازمۀ خداباوري و گزاره‌هاي تكميلي به دست مي‌آيد اين است كه در جهان شر وجود نداشته باشد، و اين منطقاً با وجود شر در جهان ناسازگار است. اين مقاله با روشي انتقادي در صدد نشان دادن نادرستي استدلال شلنبرگ است. بر اين اساس، از طريق اشكالاتي تلاش شده كذب مقدمۀ (8) به عنوان مقدمۀ محوري استدلال شلنبرگ نشان داده شود. با نشان دادن كذب مقدمه (8)، مصونيت استدلال شلنبرگ نسبت به دفاع مبتني بر اختيار نيز نقض مي‌شود. از اين رو، در مقاله حاضر، افزون بر نقدهاي جِروم گِلمن بر مقدمه (8)، نقد ديگري از طريق قياس ذوحدين بر مقدمه (8) مطرح شده است، كه نادرستي استدلال شلنبرگ و ضعف استدلال وي نسبت به كاركرد دفاع پلنتينگا نشان داده مي‌شود.