اثرسنجي غذاهاي بومي در توسعهٔ گردشگري خوراك در رستوران‌هاي سنتي شهر تهران

امروزه غذا و خوراك در صنعت گردشگري جايگاه ويژه‌اي دارد و يكي از انگيزه‌هاي اصلي سفر است. لذا، اغلب رستوران‌ها، هتل‌ها و اقامتگاه‌ها به ترويج فرهنگ غذايي خود مي‌پردازند. علاوه ‌بر اين، ايران نيز با تعدد انواع غذا، نوشيدني و نان جزء يكي از مكاتب اصلي خوراك محسوب مي‌شود. بنابراين، ضرورت پرداختن به گردشگري خوراك، اهميت بسياري در توسعهٔ گردشگري دارد. هدف از اين پژوهش اثرسنجي غذاهاي بومي در توسعهٔ گردشگري خوراك در رستوران‌هاي سنتي شهر تهران است كه از لحاظ هدف كاربردي و به‌لحاظ ماهيت توصيفي - تحليلي است. بدين‌منظور، از ابزار پرسش‌نامهٔ محقق‌ساخته با چهار شاخص توزيع مكاني رستوران‌ها، فضاي داخلي، غذاي بومي و جذابيت انگيزشي گردشگري، كه روايي آن از طريق صوري و پايايي آن با آلفا كرونباخ ۸۵۹/0 تأييد شد، بهره‌گيري شد. پرسش‌نامه با نمونه‌گيري تصادفي توسط ۳۵۰ گردشگر و ۲۵۰ مدير رستوران سنتي در ۱۴۰۰ تكميل شد. تحليل داده‌ها نيز از طريق آزمون‌هاي تي تك‌نمونه‌اي، LSD و مدل‌سازي معادلات ساختاري انجام شد. نتايج نشان داد كه، در شاخص توزيع مكاني، عامل نزديكي رستوران‌هاي سنتي به جاذبه‌هاي تاريخي با بار عاملي 0.56 و رعايت توزيع مكاني رستوران‌ها با بار عاملي 0/3 به‌ترتيب بيشترين و كمترين اثرگذاري را دارند. از نظر شاخص غذاي بومي، متغير جذابيت غذا با بار عاملي 0.67 بيشترين و استفاده از غذاهاي بومي شهر تهران در رستوران‌ با بار عاملي 0/18 كمترين اثر را دارند. از نظر شاخص فضاي داخلي، القاي احساس آرامش با بار عاملي 0.57 بيشترين و شناخت گردشگران از غذاهاي بومي با بار عاملي 0/10 كمترين تأثير را دارد. از نظر شاخص جذابيت انگيزشي گردشگري، تنوع در تهيه و سرو غذاهاي بومي با بار عاملي 0.67 بيشترين تأثير و به اشتراك گذاشتن تجربهٔ سرو غذاي محلي با ديگران با بار عاملي 0/44 اهميت كمتري دارند. درنتيجه، مي‌توان بيان كرد كه وجود غذاهاي بومي در رستوران‌هاي سنتي شهر تهران در رونق صنعت گردشگري خوراك بسيار مؤثر است.