اثربخشي درمان شناختي - رفتاري بر خودجرحي بدون خودكشي، انگ دروني‌شده، عاطفه مثبت، عاطفه منفي و علائم شيدايي در بيماران دوقطبي

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر خودجرحي بدون خودكشي، انگ دروني‌شده، عاطفه مثبت، عاطفه منفي و علائم شيدايي در بيماران دوقطبي بود.روش: پژوهش حاضر با استفاده از طرح نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري با گروه آزمايش و كنترل انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش، شامل كليه بيماران دوقطبي بود كه در سال 1400 به مراكز مشاوره شهر اصفهان مراجعه كرده و با داروهاي تثبيت كننده خلق تحت درمان بودند. نمونه شامل 24 نفر بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش، درمان شناختي- رفتاري را به مدت 12 جلسه 60 دقيقه‌اي به‌ صورت فردي و هفته‌اي يك جلسه دريافت كردند، درحالي‌كه گروه كنترل در ليست انتظار بودند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از مقياس‌هاي خودجرحي سانسون، انگ دروني‌شده كينگ، عاطفه مثبت و منفي واتسون و شيدايي يانگ گردآوري و به كمك آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل واريانس با اندازه‌هاي تكراري) مورد تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه درمان شناختي- رفتاري باعث كاهش معنادار ميانگين نمرات پس‌آزمون و پيگيري خودجرحي بدون خودكشي (p 0.01, F=46.639, η2=0.679)، انگ دروني‌شده (p 0.01, F=6.460, η2=0.227)، عاطفه منفي (p 0.01, F=8.849, η2=0.287) و علائم شيدايي (p 0.01, F=27.519, η2=0.556) بيماران دوقطبي شد. نتايج نشان داد بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل در مراحل پس‌آزمون و پيگيري در خودجرحي بدون خودكشي، انگ دروني‌شده، عاطفه منفي و علائم شيدايي تفاوت معنادار وجود دارد.