پيش‌بيني تعهد زناشويي براساس سبك‌هاي حل تعارض زوجين، شفقت خود و ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي

ازدواج‌هاي موفق اثرات مثبتي بر بهزيستي افراد دارند و تعهد زناشويي يكي از مؤلفه‌هاي ازدواج موفق است. پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني تعهد زناشويي براساس سبك‌هاي حل تعارض زوجين، شفقت خود و ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي انجام ‌شد. روش پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه كارمندان متأهل دانشگاه شيراز در سال تحصيلي 1399-1398 بود كه 211 نفر از آنان (117 زن و 94 مرد) با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تك‌مرحله‌اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌ي تعهد زناشويي (آدامز و جونز، 1997)، پرسشنامه‌ي سبك‌‌هاي حل‌ تعارض رحيم (رحيم، 1983)، پرسشنامه‌ي شفقت خود (نف، 2003 ب)، مقياس ارضاي نيازهاي بنيادين عمومي (گنيه، 2003) و مقياس ارضاي نيازهاي بنيادين در روابط (لاگارديا، رايان، كوچمن و دسي، 2000) بود. داده‌هاي به‌دست‌آمده از طريق آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه به روش گام‌به‌گام مورد تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه از ميان متغيرهاي پژوهش به ترتيب، ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي در سطح عمومي، سبك‌هاي حل تعارض غيرسازنده، شفقت خود، سبك‌هاي حل تعارض سازنده و ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي در ارتباط با همسر بيشترين سهم را در پيش‌بيني تعهد زناشويي دارند و به‌طور مشترك 40 درصد از واريانس تعهد زناشويي را پيش‌بيني مي‌كنند. اين يافته‌‌‌ها حاكي از آن‌اند كه با افزايش ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي در سطح عمومي و در ارتباط با همسر، سبك‌‌‌هاي حل تعارض سازنده و شفقت خود و كاهش سبك‌هاي حل تعارض غيرسازنده، تعهد زناشويي افزايش مي‌يابد. از نتايج پژوهش حاضر مي‌توان در تدوين برنامه‌هاي آموزشي پيش از ازدواج، توانمندسازي زوجين و مداخلات زوج‌درماني استفاده كرد.