مطالعه تحليلي نقش‌ مايه رخش با تأكيد بر نگاره‌هاي هفت‌خوان رستم در شاهنامه طهماسبي

خط سير داستاني نسخه هاي مصور شاهنامه كه داراي مفهوم جامعه شناسانه است، در هر دوره ايي با توجه به ديدگاه اجتماعي متمايز و سبك شخصي هنرمندان مصور شده است. به اين ترتيب، تحليل و واكاوي تركيب بندي و مفهوم بصري نقش مايه هاي اين نگاره ها كمك شاياني به شناسايي سبك و ويژگي هاي جامعه شناختي نگارگري هر يك از هنرمندان مي كند. در اين نوشتار جهت محدود كردن حيطه پژوهشي نقش مايه رخش انتخاب شده و هدف اين مقاله مطالعه تحليلي تركيب بندي و ساختار بصري نقش مايه‌ رخش با تأكيد بر نگاره‌هاي هفت ‌خوان رستم و شناسايي ديدگاه اجتماعي و نحوه سبك پردازي هنرمندان در به تصوير كشيدن اين نقش مايه است. پرسش هاي اصلي اين است كه شيوه تركيب بندي، خطوط و رنگ بندي نقش مايه رخش در نگاره‌هاي هفت‌خوان رستم در شاهنامه طهماسبي چگونه كار شده و داراي چه شباهت و تفاوت هايي در ديدگاه اجتماعي هنرمندان اين نگاره ها وجود دارد؟ روش تحقيق توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي صورت گرفته است. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه رخش در اين نگاره ها به عنوان نقش اصلي، به لحاظ شكل و تزيين متفاوت بوده و داراي شباهت هايي مي باشد و هنرمندان سعي در تلفيق اين نقش مايه در بيان مضمون ‏بصري هفت خوان رستم داشته اند. بنابراين، يافته ها دربردارنده جنبه نمادين بودن رخش در ديدگاه اجتماعي نگاه هنرمندان اشاره دارد و بيانگر ارتباطي مفهومي با ادبيات شاهنامه و ديگر عناصر تصويري در نگاره ها است.