نظريه ارسطويي امنيت

موضوع امنيت پيشينه‌‏اي به ديرينگي زندگي بشري دارد ولي مطالعه امنيت به عنوان مفهومي ناوابسته از اين ديرپايي برخوردار نيست. بررسي علمي مقوله امنيت پس از جنگ جهاني اول در پرتو رشته‏‌هاي مطالعاتي ديگر و پس از جنگ جهاني دوم در چارچوب مفهوم «امنيت ملي» به نگرش درآمد. با اين همه، امنيت به معناي پاسداري از هستي انساني، نخستين دغدغه انسان و هم‏‌بودهاي انساني بوده و موضوعي چنين شايان نگرش، چيزي نيست كه تا دهه‏‌هاي پسين به انديشه‌‏ورزي انديشمندان بزرگ تاريخ در نيامده باشد. از اين رو پژوهش زير تلاش مي‏‌كند تا در راستاي گستره‌‏افزايي به بررسي‏‌هاي امنيتي، يك نظريه امنيتي را برپايه انديشه سياسي يكي از نام‏دارترين فيلسوفان تاريخ، يعني «ارسطو» واسازي كند. به سخن ديگر، اين پژوهش به دنبال پاسخگويي به اين پرسش است كه: يك نظريه امنيتي برسازي‏‌شده برپايه آموزه‏‌ها و انديشه سياسي ارسطو از چه ويژگي‏‌هايي برخوردار است؟ بايستگي اين امر از يك‏سو، به تلاش براي زدايش يكي از كاستي‏‌هاي بررسي‏‌هاي امنيتي كنوني يعني كرانمندشدن آنها به دهه‌‏هاي پسين و نبود نگرشي درخور به آراي فيلسوفان و انديشمندان گذشته است و از ديگر سو، برساخت سنجه‌‏اي است كه برپايه آن ‏بتوان هم نظريه‏‌هاي امنيتي روزآمد و هم سياست‏‌هاي امنيتي روزمره و پيامدهاي‏شان را ارزيابي كرده و بازانديشيد.اين پژوهش با به‏‌كارگيري روش هرمنوتيكي نشان مي‏‌دهد كه هم‏ساز با سويه‏‌هاي نظامي، سياسي، اجتماعي و اقتصادي امنيت، توانايي نظامي در برابر تهديدهاي بيروني، ماندگاري سياسي، ثبات و آرامش اجتماعي و برآوردن نيازهاي اقتصادي، بن‏‌مايه‌‏هاي نظريه ارسطويي امنيت مي‏‌باشند.