اثر رژيم‎هاي مختلف آبياري و محلول‎پاشي سولفات روي و منگنز بر عملكرد و برخي خصوصيات فيزيولوژيكي و فنولوژيكي گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) در شرايط آب و هوايي سراوان

اين آزمايش با هدف بررسي سطوح مختلف رژيم‎هاي آبياري و محلول‎پاشي با سولفات روي و منگنز در مزرعه تحقيقاتي مجتمع آموزش عالي سراوان بصورت اسپليت‎پلات در قالب طرح بلوك‎هاي كامل تصادفي در سه تكرار انجام شد. فاكتور اصلي شامل آبياري كامل، قطع آبياري در مرحله ساقه‎دهي و قطع آبياري در مرحله گل‎دهي و فاكتور فرعي شامل سه سطح محلول‎پاشي بصورت عدم محلول‎پاشي (شاهد) و محلول‎پاشي با سولفات‎ روي (سه در هزار) و سولفات ‎منگنز (سه در هزار) بودند. نتايج نشان داد كه قطع آبياري در مراحل ساقه‎دهي و گل‎دهي، سبب كاهش تعداد روز تا تكمه‎دهي، تعداد روز تا 50 درصد گل‎دهي و تعداد روز تا رسيدگي نسبت به آبياري كامل گرديد. هم‎چنين قطع آبياري در مراحل ساقه‎دهي و گل‎دهي نسبت به شرايط آبياري كامل، ميزان محتوي نسبي آب را بطور معني‎داري كاهش و نشت الكتروليت‎ها را بطور معني‎داري افزايش داد. محلول‎پاشي با سولفات‎روي نسبت به سولفات منگنز و عدم محلول‎پاشي به‎ترتيب باعث افزايش معني‎دار و 0/53 و 2/31 درصدي در تعداد روز تا تكمه‎دهي، 2/54 و 1/71 درصدي در تعداد روز تا 50 درصد گل‎دهي و 0/52 و 1/64 درصدي در رسيدگي گرديد. محلول‎پاشي با سولفات روي و سولفات منگنز نسبت به عدم محلول‎پاشي، ميزان محتوي نسبي آب را بطور معني‎داري افزايش و نشت الكتروليت‎ها را بطور معني‎داري كاهش داد. در هريك از سطوح رژيم‎ آبياري، انجام محلول‎پاشي سبب افزايش معني‎دار عملكرد دانه شد كه اين اثربخشي مثبت در تيمار سولفات روي نسبت به سولفات‎ منگنز بيشتر بود. درمجموع انجام آبياري كامل و محلول‎پاشي با سولفات‎روي در شرايط آب و هوايي سراوان در زراعت گلرنگ توصيه مي‎گردد.