تأثير سيستم‌هاي خاك‌ورزي و تراكم بوته بر غلظت عناصر، عملكرد، اجزاي عملكرد، تراكم و زيست‎توده علف‎هاي هرز در كينوا

كينوا گياه جديدي است كه مصرف آن به عنوان يك محصول غذايي در حال افزايش است. براي ارائه توصيه‌هاي زراعي با هدف افزايش عملكرد نياز به بررسي اثرات خاك‌ورزي و تراكم بوته كينوا مي‎باشد. به همين منظور آزمايشي در مزرعه‌اي واقع در شهرستان چرداول از توابع استان ايلام در بهار سال 1398 به صورت كرت‌هاي خرد شده در قالب طرح بلوك‎هاي كامل تصادفي در سه تكرار انجام شد. در اين آزمايش سيستم خاك‌ورزي به عنوان فاكتور اصلي در سه سطح بدون خاك‎ورزي، كم خاك‌ورزي و خاك‌ورزي مرسوم و تراكم گياه كينوا به عنوان فاكتور فرعي در سه سطح 120، 100 و 80 بوته در متر مربع بود. با افزايش تراكم كاشت وزن هزار دانه و غلظت پتاسيم و فسفر دانه كاهش يافت اما افزايش تراكم از 80 به 100 بوته در مترمربع، عملكرد دانه را از 2269/84 كيلوگرم در هكتار به 2962/9 كيلوگرم در هكتار افزايش داد. نتايج نشان داد بيشترين عملكرد بيولوژيك در خاك‌ورزي مرسوم و كم خاك‌ورزي به ترتيب به ميزان 8277 و 7960 كيلوگرم در هكتار مشاهده شد كه نسبت به تيمار بدون خاك‌ورزي به ترتيب 22/71 و 18درصد افزايش نشان داد. هم‎چنين بيشترين عملكرد دانه در كم خاك‌ورزي و مرسوم به ترتيب به ميزان 2828 و 2711 كيلوگرم در هكتار مشاهده شد كه نسبت به تيمار بدون خاك‌ورزي به ترتيب 24/63 و 19/47درصد افزايش نشان داد. نتايج نشان داد كه تيمار بدون خاك‌ورزي نسبت به دو تيمار ديگر باعث كاهش صفات كمي و كيفي كينوا و افزايش وزن خشك و تراكم علف‌هاي هرز شد.