تحليل تطبيقي عدالت در سلامت در برنامه‌هاي توسعۀ ايران

مقدمه: عدالت سلامت مفهومي پيچيده و چندبُعدي است كه به توزيع عادلانۀ منابع و فرصتهاي سلامت اشاره مي كند. در كشورهاي درحال توسعه، كه منابع محدود هستند، تضمين عدالت در سلامت، چالش بزرگي محسوب مي شود. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان توجه به عدالت سلامت در برنامه هاي توسعۀ ايران انجام شده است. روش ها: متن كامل برنامه هاي توسعۀ اول تا ششم ايران با استفاده از رويكرد تحليل محتواي هدايت شده به صورت كيفي تحليل شد. ابعاد عدالت سلامت (در دسترس بودن، بسندگي، دسترسي، تناسب و مقرون به صرفه بودن) مشخص و فراواني هريك از ابعاد با استفاده از جدول متقاطع در نرم افزار SPSS محاسبه گرديد. اعتبار مطالعه ازطريق نظرات متخصصان و توافق بين ارزيابان با استفاده از ضريب كاپا كوهِن ارزيابي شد. يافته ها: درصدهاي به دست آمده از ابعاد گوناگون عدالت در سلامت در برنامه هاي توسعه شامل دسترسي 17/7درصد، كفايت 12/4 درصد ، تناسب 7/7 درصد، مقرون به صرفه بودن 4/3درصد، و در دسترس بودن 1/9 درصد بود. نتيجه گيري: با توجه به پيچيدگي و چندبعدي بودن مفهوم عدالت در سلامت، فقط توسعۀ متوازن اين ابعاد مي تواند به تحقق عدالت در اين حوزه منتج گردد. اين موضوع بايد در برنامه هاي توسعه با دقت بيشتري مورد توجه قرارگيرد و اهداف اين برنامه ها با توجه به اين ضرورت تدوين و به اجرا درآيد.