تاثير طرحواره درماني گروهي بر خودكنترلي و تنظيم هيجاني معتادان متجاهر

اعتياد به‌عنوان يك بيماري شايع و چندعاملي، اختلالي ناتوان‌كننده است كه ريشه در اثر فارموكولوژيك دارو دارد و معتادان متجاهر كساني هستند كه از درمان فرار مي‌كنند. بنابراين، هدف اين مطالعه تعيين تاثير طرحواره درماني گروهي بر خودكنترلي و تنظيم هيجاني معتادان متجاهر بود. اين مطالعه از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوه اجرا نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه‌هاي آزمايش و گواه بود. جامعه پژوهش حاضر همه معتادان متجاهر شهر مشهد در سال 1399 بودند كه از ميان آنها تعداد 30 نفر با روش نمونه‌گيري هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب و به روش تصادفي با كمك قرعه‌كشي در دو گروه مساوي (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش 12 جلسه 90 دقيقه‌اي (يك جلسه در هفته) با روش طرحواره درماني گروهي آموزش ديد و گروه گواه در ليست انتظار براي آموزش ماند. ابزارهاي پژوهش فرم اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه خودكنترلي (تانجني و همكاران، 2004) و مقياس دشواري در تنظيم هيجان (گراتز و روئمر، 2004) بود. داده‌ها با آزمون‌هاي كاي اسكوئر و تحليل كوواريانس چندمتغيري در نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان داد كه گروه‌هاي آزمايش و گواه از نظر سطح تحصيلات و دامنه سني تفاوت معني‌داري نداشتند (P 0.05). همچنين، طرحواره درماني گروهي باعث افزايش خودكنترلي و كاهش دشواري در تنظيم هيجان معتادان متجاهر گروه آزمايش در مقايسه با گروه گواه شد (P 0.001). نتايج اين مطالعه نشان‌دهنده تاثير طرحواره درماني گروهي بر افزايش خودكنترلي و كاهش دشواري در تنظيم هيجان معتادان متجاهر بود. بنابراين، مشاوران و درمانگران مي‌توانند از روش طرحواره درماني گروهي در كنار ساير روش‌هاي درماني براي بهبود ويژگي‌هاي روانشناختي استفاده نمايند.