اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني، نشخوار فكري و اجتناب تجربي در نوجوانان مبتلا به افسردگي

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي درمان پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني، نشخوار فكري و اجتناب تجربي در نوجوانان افسرده انجام شد. پژوهش از نوع نيمه ‏آزمايشي با پيش آزمون، پس آزمون و گروه كنترل بود. تمامي دانش‏آموزان دختر دوره متوسطه اول منطقه‏ 18 شهر تهران جمعيت آماري اين پژوهش را تشكيل دادند. با نمونه‏گيري در در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و در گروه‌هاي آزمايش(15 نفر) و كنترل(15 نفر) قرار گرفتند و ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي-فرم كوتاه، پرسشنامه تحمل پريشاني، پرسشنامه نشخوار فكري و پرسشنامه پذيرش و عمل را تكميل كردند. داده ها با روش‏هاي آمار توصيفي و تحليل كوواريانس چندمتغيري تحليل شد.نتايج نشان داد كه بين گروه آزمايش و كنترل تغيير معنا‏داري در تحمل پريشاني (44.56=F، 0.004=P و 0.60=η) و نشخوار فكري (9.32=F، 0.013=P و 0.57=η) از پيش‏ آزمون به پس‏ آزمون وجود دارد و در اثر مداخله به روش پذيرش و تعهد، تحمل پريشاني و نشخوار فكري در گروه آزمايش بهبود يافته است (0.05 P). همچنين، بين آزمودني‏هاي دو گروه تغيير معنا‏داري در نمره اجتناب تجربي از پيش آزمون به پس ‏آزمون وجود دارد و در اثر مداخله اجتناب تجربي دختران گروه آزمايش كاهش يافته است (F=15.26 , P=0.009، و 0.61=η). با توجه به نتايج پژوهش مي‏توان از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به‏ عنوان يك مداخله كليدي در حوزه پيش‏گيري از آسيب‏هاي عاطفي و شناختي در نوجوانان استفاده كرد.