بازخواني نظريه سينومرفي در هنر موسيقي خياباني (موردمطالعه: پياده‌گذرهاي شهر تهران)

يكي از عوامل مؤثر در پيدايش منظر ديداري–شنيداري شهرها، تعامل بين شهر، شهروند و موسيقي خياباني است كه در بستري به نام پياده راه شكل مي‌گيرد. در تحقيق حاضر كه به روش توصيفي–تحليلي و با تكيه‌بر نظريه «سينومرفي» تهيه‌شده است؛ نويسندگان باهدف دستيابي به چرايي و چگونگي شكل‌گيري اين نوع منظر ديداري- شنيداري به بررسي هنر موسيقي خياباني در پياده‌گذرهاي شهر تهران مي‌پردازند. براي اين منظور با حضور در ميدان تحقيق و مشاهده رفتاري افراد فعال در اين حوزه هنري مسائلي چون زمان و مكان استقرار، تعريف محدوده، انتخاب موقعيت، نوع موسيقي و ادوات مورد استفاده، نوع پوشش و هويت هنرمندان را مورد تجزيه‌وتحليل قرار مي‌دهند. بررسي يافته‌ها در محدوده تحقيق نشان مي‌دهد رفتار و واكنش شهروندان در مواجهه با موسيقي خياباني تحت تأثير پيوندهاي سينومرفيك به سه شكل «ترغيب و تشويق»؛ «سازگار» و «خنثي» نمود پيدا مي‌كند. به‌گونه‌اي كه رفتارهاي مثبت با تأثير در تداوم اين فعاليت در يك بستر مناسب و تثبيت جايگاه موسيقي خياباني موجب ارتقاي كيفيت منظر ديداري- شنيداري در شهر شده و تعاملات اجتماعي بين مردم و محيط را افزايش مي‌دهد.