معاصرسازي نماها و پذيرش اجتماعي آن در فضاي پيراشهر تبريز مبتني بر رويكرد نماي متحرك

امروزه معماران و شهرسازان معاصر به كمك ابزارهاي فناورانه در پي طراحي نماهايي هستند كه ضمن افزايش بهره‌وري در زمينه نور و انرژي، ازنظر زيبايي‌شناختي نيز مورد استقبال شهروندان قرار گيرد. از سوي ديگر بازگشت به هندسه اسلامي و خوانش مجدد آن در توليد مدول هاي تكرارپذير و تغيير شكل يابنده كه مي‌تواند به طراحي نماهاي متحرك بينجامد؛ راهكاري محتمل و قابل آزمون است. ازاين‌رو، نويسندگان پژوهش حاضر باهدف معاصرسازي نماها به بررسي ميزان پذيرش اجتماعي فناوري و گرايش شهروندان به استفاده از نما‌هاي متحرك ملهم از نقوش هندسي اسلامي مي‌پردازند. اين تحقيق كه بر پايه مدل پذيرش فناوري (TAM) شكل‌گرفته؛ از لحاظ هدف، كاربردي و از نظر روش انجام توصيفي– همبستگي است. جامعه آماري آن را شهروندان تبريز و جامعه نمونه را 384 نفر از ساكنين شهرك خاوران در منطقه پيراشهري تبريز تشكيل مي‌دهد. گردآوري داده‌ها به صورت كتابخانه‌اي و ميداني با ابزار پرسشنامه انجام پذيرفته است. داده‌ها با استفاده از آزمون پارامتريك همبستگي پيرسون در نرم‌افزار SPSS25 و AMOS تجزيه‌وتحليل شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان‌دهنده وجود رابطه معنادار بين متغيرهاست. نتايج تحقيق نيز نشان از فقدان آگاهي ساكنين شهرك خاوران نسبت به مزاياي فناوري نماها دارد كه خود موجب پيدايش نگرش نه‌چندان مثبت در ميان جامعه آماري شده است. از سوي ديگر تمايل ساكنين اين منطقه به تلفيق نماي متحرك با هندسه اسلامي نشان مي‌دهد كه الگوگيري از نقوش و هندسه اسلامي در طراحي نماهاي متحرك مي‌تواند ضمن معاصرسازي نماها به حفظ هويت اسلامي نيز كمك نموده و با ايجاد تعادل بين فناوري و سنت در نماهاي مناطق مختلف شهر به ويژه در مناطق حاشيه‌اي و شهرك‌هاي جديد پيراشهري موجب ارتقاي كيفيت بصري گردد.