نظريۀ استفان ديويس در تبيين مسئلۀ اينهماني شخصي بر اساس ارادۀ الهي و تحليل انتقادي آن

مسئلۀ اينهماني شخصي و معيارهاي تداوم وجودي انسان به لحاظ نقش مهمي كه در فرجام انسان ايفا مي‌كند مورد توجه ويژۀ الهيدانان است. ايرادات و نقدهايي كه در حوزۀ فلسفۀ دين و فلسفۀ ذهن بر امكان تحقق اينهماني شخصي وارد شده است سبب شده تا به نظر برخي تبيين پيوستگي وجودي ميان فرد دنيوي و شخص رستاخيزيافته در زندگي پس از مرگ امكان‌پذير نباشد و نظرياتي همچون شبيه‌ترين فرد جايگزين اينهماني شخصي شود. اين نظريات برخي از متألهان مسيحي مانند استفان ديويس را بر آن داشته است تا در برابر اين نوع از ايرادات و ترديدها به دفاع از امكان تداوم اينهماني شخصي بپردازند. ديويس در مقابل نقدهايي كه در فضاي دانش‌هايي چون فلسفۀ دين و فلسفۀ ذهن بدون توجه به مباني الهياتي اين مسئله مطرح شده است از موضعي درون‌ديني و بر اساس «ارادۀ مطلق الهي در حفظ اينهماني شخصي» به تبيين اين مسئله پرداخته و تلاش كرده است تا در اين تبيين نشان دهد در حل مسئلۀ اينهماني شخصي و پاسخ به نقدهاي آن لازم است به مباني الهياتي اين مسئله توجه شود. در اين پژوهش تلاش شده است تا از رهگذر مطالعۀ توصيفي‌ـ تحليلي آثار ديويس به نقد و بررسي اين نظريه و ميزان توفيق او در روش‌شناسي استفاده از مباني الهياتي در پاسخ به مسائل فلسفۀ دين و ذهن پرداخته شود.