شناسايي و اولويت‌بندي عوامل تشديد كننده روند نابساماني فضاهاي شهري براي استفاده سالمندان در منطقه 8 شهر شيراز

سالمندان از جمله گروه هاي اجتماعي هستند كه به دليل شرايط سني و كاهش نسبي فعاليت هاي كاري، عمدتاً از فضاهاي شهري براي انجام فعاليت هاي اختياري و اجتماعي استفاده مي كنند . سالمندي و شهرنشيني، به دليل تاثير متقابل بر يكديگر، يكي از محورهاي مهم مطالعه و برنامه ريزي براي افزايش كيفيت زندگي سالمندان در شهر محسوب مي شوند. هدف اصلي پژوهش شناخت الگوها و ويژگي هاي طراحي شهري سالمندمحور و شهر دوستدار سالمند بوده و هدف هاي اختصاصي شامل شناخت رويكردهاي جامعه شناسان سالمندشناس، طراحان شهري و ساير حوزه هاي مرتبط با آن در مورد ايجاب و لزوم پرداختن به سالمندي، شناخت مقتضيات شهر دوستدار سالمند و امكانات موجود شهر شيراز براي پيوستن به جرگه شهرهاي دوستدار سالمند در ايران است. روش پژوهش در اين تحقيق از نظر نتايج و پيامد پژوهش با توجه به اينكه سعي در ارزيابي و بهبود فضاي شهري براي سالمندان است از نوع بنيادي-راهبردي است؛ از نظر فرايند اجرا با توجه به اينكه داده هاي گردآوري شده از طريق روش هاي آماري استنباطي و توصيفي و استفاده از نرم افزارهاي Depth map و تحليل زمين آماري در Arc GIS انجام خواهد شد از نوع كمي است. يافته هاي تحقيق مشخص شد كه منطقه هشت شهرشيراز از منظر اكثر ابعاد طراحي و برنامه ريزي نظير مشاركت اجتماعي، دسترسي به حمل و نقل عمومي و فضاها و كاربري هاي تفريحي براي سالمندان مناسب نيست و علاوه بر مولفه هاي كالبدي نظير پياده روها، گاها مولفه هاي اجتماعي نيز در منطقه هشت شهرداري شهر شيراز مسيري متفاوت با مسير شهر دوستدار سالمندان را در پيش گرفته است.