تحليل اثرگذاري سرمايه‌هاي توسعه‌اي بر تغييرات سطح توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي (مطالعه موردي: شهرستان بجنورد)

در دو دهه اخير مفهوم سرمايه اجتماعي به‌واسطه ارتباطش با مؤلفه‌هاي بنيادين اجتماعي شامل آگاهي، مشاركت، اعتماد، انسجام و شبكه اجتماعي در راستاي توسعه پايدار جوامع به‌ويژه جوامع روستايي مورد تأكيد قرار گرفته است، علاوه بر سرماية اجتماعي جوامع با سرمايه‌هايي همچون سرمايه هاي فيزيكي، اقتصادي، انساني، طبيعي و نهادي نيز سر و كار داريم كه با هم رابطه متقابل نيز دارند. لذا براي رسيدن به توسعه پايدار روستايي، برخورداري از اين سرمايه‌هاي توسعه‌اي از ضروريات مي‌باشد. هدف از انجام تحقيق حاضر ارزيابي درجه اثرگذاري سرمايه‌هاي توسعه‌اي در توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي و تحليل فضايي آن در شهرستان بجنورد است. پژوهش حاضر توصيفي - تحليلي و نوع آن ازنظر هدف، بنيادي است. براي جمع‌آوري اطلاعات از روش‌هاي‌ اسنادي و ميداني استفاده شده است. جامعه نمونه 22 روستاي بالاي 20 خانوار در شهرستان بجنورد است و از مجموع 4849 خانوار ساكن در نقاط روستايي نمونه، با فرمول كوكران، حجم نمونه 298 خانوار محاسبه و اين افراد با روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. براي آزمون مدل مفهومي پژوهش و بررسي تأثير سرمايه‌هاي توسعه‌اي بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي، از تكنيك حداقل مربعات جزئي و نرم‌افزار Smart PLS استفاده گرديد. با توجه به نتايج، ضرايب t بين متغيرهاي اصلي پژوهش، بيش از 2/58 بوده يعني رابطه معنادار و غيرمستقيم است؛ بدين ترتيب انواع سرمايه توسعه‌اي بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي تأثير مثبت و معناداري دارد و سرمايه اجتماعي با ضريب 0.443 بيشترين تأثير مستقيم برتوسعه پايدار روستايي را داشته اما در كل، سرمايه اقتصادي با ضريب 0/918 بيشترين و سرمايه طبيعي با ضريب 0/147- كمترين تأثير را بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي دارد. و متغير مستقل 93/1 درصد از واريانس متغير توسعه پايدار روستايي را پيش‌بيني مي كنند.