تبيين مباني معرفت شناختي اخلاق باور درديدگاه جوادي آملي به منظور طراحي الگوي مفهومي آموزش اخلاق باور

پيوند اخلاق با فرايند باور تحت عنوان «اخلاق باور» اولين بار در فلسفه غرب توسط كليفورد در قرن نوزدهم مطرح گرديد و باعث پرسش هاي زيادي در اين زمينه شد. اما پيشينه آن در فلسفه اسلامي نيز تحت مضامين خاص مثل اخلاق درتفكر و بينش در مرحله كسب اعتقاد قلبى و ايجاد باور وجود دارد. هدف اصلي اين مقاله طراحي الگوي مفهومي آموزش اخلاق باور مبتني بر مباني معرفت شناختي جوادي آملي است. محقق با بررسي منابع مكتوب ايشان با روش تحليل مفهومي و قياس نظري موفق به احصاء پنج مبناي معرفت شناختي ،تلازم( اراده و تكليف معرفتي، قرينه وشهود، درونگرايي و برونگرايي، فضايل معرفتي و اخلاقي، شبكه باور باعمل فردي و اجتماعي) در زمينه اخلاق باور شد و بر اساس اين مباني با استفاده از الگوي قياس عملي و مدل فرانكنا نيز بترتيب موفق به استخراج اصول تربيتي (تكليف گرايي در فرايند تشكيل باورها ، مسئوليت دربرابر حقيقت) و(پاك سازي درون،خردورزي وهمبستگي) و(يكپارچگي توجيه) و (وحدت حسن فاعلي و فعلي باور) و(شبكه باور وايمان و حكمت) براي الگوي آموزش اخلاق باور شد.