مرزگشايي مفهوم تربيت: در تكاپوي ارائه تبييني بديع از تربيت قرآني

مفهوم تربيت در عصر كنوني يكي از دشوارترين مفاهيمي است كه مسيري پرفراز و نشيب را پيموده و هنوز با ابهاماتي روبه‌روست. باوجوداينكه در باب ضرورت و اهميت تربيت مناقشه‌اي جدي وجود ندارد اما تحليل‌هاي متفاوت و گاه متناقضي كه از اين مفهوم صورت مي‌گيرد نشان مي دهد اين مفهوم نتوانسته معناي واقعي خود را در جوامع ديني و غير ديني پيدا كند؛ لذا تأمل و تدقيق در آن همچنان ضروري به نظر مي رسد. به اين سبب مقاله حاضر با روش استنتاجي و معناشناسي توصيفي بر آن است كه ضمن ايضاح مفهوم تربيت با واژگان بديع بر اساس آيات قرآن، دلالت هاي تربيتي آن را واكاوي كند. داده هاي حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه واژگاني مانند: اِصْطَنَاع، اِستِطاعت، وُدَّ با سازه اصلي تربيت قرآني پيوند معنايي وثيقي دارد كه علي‌رغم اهميت بالاي تربيتي مورد بي توجهي پژوهش‌هاي انجام شده قرار گرفته است. اهميت بالاي تربيت در قرآن، بسط حدود و ثغور مفهوم تربيت، استطاعت به عنوان پيش نياز يادگيري، جايگاه وُدَّ در فرآيند هدف گذاري و تدوين محتوا از مهم ترين دلالت هاي تربيتي برآمده از واژگان مورد بررسي مي باشد.