واكاوي آداب تربيت فرهنگي در نهج البلاغه(مطالعه موردي:حوزه اخلاقيات)

هدف اين پژوهش واكاوي آداب تربيت فرهنگي در نهج البلاغه(مطالعه موردي:حوزه اخلاقيات) است.روش تحقيق توصيفي- تحليلي و روش تحليل داده ها ،تحليل مفهومي پيش رونده بوده است. براي اين منظور ابتدا مفهوم تربيت فرهنگي و سپس آداب تربيت فرهنگي در حوزه اخلاقيات(يكي از حوزه هاي سه گانه تربيت فرهنگي)به شيوه تحليلي مورد بررسي قرار گرفته اند تا از طريق تحليل، ارزيابي و دسته بندي آداب ، به سمت استنباط آموزه هاي تربيت فرهنگي در ابعاد چهارگانه ي حوزه اخلاقيات(اخلاق بندگي، اخلاق فردي، اخلاق اجتماعي و اخلاق زيست محيطي) دست يابيم. شيوه جمع‌آوري داده‌ها كتابخانه‌اي بود كه شامل فيش‌برداري از منابع داخلي و خارجي بوده است.ابتدا نامه‌ها،خطبه‌ها و حكمت‌هايي كه در بردارنده‌ي هر يك از مصاديق مرتبط با آداب مورد بررسي بودند شناسايي شدند و سپس يافته‌ها؛دسته‌بندي،تحليل و توصيف شدند. يافته‌هاي پژوهش مؤيد اين هستند كه آداب مرتبط با بعد اخلاق اجتماعي داراي بيشترين بسامد مي‌باشند كه نشان دهنده‌ي اين مهم است كه فرامين علوي بيشتر بر مبناي مسائل اجتماعي هستند.نتيجه گيري: هدف مربي بزرگ بشريت،تنها مجهز ساختن انسان به آداب اخلاق فردي نيست،بلكه ساختن جامعه‌اي اخلاق مدار مدنظر وي مي‌باشد؛چرا كه سعادت فرد با سعادت جامعه گره خورده است.اگر در جامعه‌اي رفتارهاي اخلاق اجتماعي به عنوان يك قرارداد و به صورت قانون پذيرفته شوند،افراد در نهايت صلح،امنيت و آرامش به حيات خود ادامه مي‌دهند و آن جامعه از بروز آسيب‌هاي جبران ناپذير رفتاري و گفتاري در سايه بي‌اخلاقي اجتماعي مصون مي‌ماند.