بررسي كارايي علف كش تركيبي دايكمبا+مزوتريون+نيكوسولفورون در مقايسه با علفكش‌هاي رايج مزارع ذرت دانه‌اي (Zea mays L.) در كشور

كارايي علف‌كش تركيبي داي‏كمبا+مزوتريون+نيكوسولفورون در مهار علف‏هاي هرز ذرت دانه‏اي (Zea mays L.) در قالب طرح بلوكهاي كامل تصادفي با چهار تكرار در مشهد، كرمانشاه، اهواز و زرقان طي سال 1398 بررسي گرديد. تيمارهاي كنترل شيميايي شامل مصرف پس‌رويشي مزوتريون+تربوتيلازين+متولاكلر، ريم‏سولفورون+نيكوسولفوورن؛ تاپرامزون؛ تين‏كاربازون-متيل+ ايزوكسافلوتل؛ داي‏كمبا+مزوتريون+نيكوسولفورون (در مقادير 400، 500، 600، 700 و 800 گرم در هكتار از ماده تجارتي 569/5 WG) بودند. نتايج نشان داد علف‏كش داي‌كمبا+مزوتريون+نيكوسولفورون در مقادير 700 تا 800 گرم در هكتار بين 70 تا 85 درصد تراكم و وزن خشك كل علف‌هاي هرز را كاهش داد و با حفظ عملكرد نسبي دانه‌ي ذرت (به طور متوسط بيش از 80 درصد) كارايي خود را ثابت كرد. ريم‏سولفورون+نيكوسولفوورن (50-30 درصد) و تاپرامزون (70-50 درصد) در مجموع مناطق كارايي كم تا متوسطي نشان دادند. تين‌كاربازون‌متيل+ايزوكسافلوتل در تمام مناطق آزمايش موفق ارزيابي شد. تاج‏خروس‏ (Amaranthus spp.) در تمام مناطق به جز اهواز غالب بود. گونه‌‌هاي غالب بعدي سلمه (Chenopodium album) و خرفه (Portulaca oleraceae) در مشهد وزرقان بودند. عروسك پشت پرده (Physalis divaricata) نيز در دو منطقه‌ي اهواز و زرقان غالب بود. سه علف هرز پيچك (Convolvulus arvensis)، سوروف (Echinochloa crus-galli) و طحله (Corchorus olitorius) فقط در اهواز غالب بودند. ساير گونه‌ها شامل قوزك (Hibiscus trionum) در مشهد، شيرين بيان (Glycyrrhiza glabra) و توق (Xanthium strumarium) در كرمانشاه و قياق (Sorghum halepense) در زرقان غالب بودند. سوروف در درجه اول و سپس شيرين بيان و خرفه جزو علف‏هاي هرزدشوار كنترل محسوب گرديدند