تبيين تاثير مولفه‌هاي فضاي باز در شكل‌گيري سطوح مختلف معنا براي سالمندان (مورد پژوهي : مجتمع مسكوني اكباتان)

مقدمه: فضاهاي باز مجتمع هاي مسكوني نقش اساسي در شكل گيري معناي ارتباطي ساكنين ايفا مي‌كنند. مناسب‌سازي اين فضاها با توجه به نيازها و الگوهاي عملكردي گروه هاي بهره‌بردار جهت حضورپذيري اقشار مختلف در تمامي گروه هاي سني و جنسي از مهمترين دغدغه‌هاي طراحان مي‌باشد. يكي از گروه هاي سني بسيار مهم و ضروري جهت بررسي تاثير مكان در ايجاد حس نشاط و اميد به زندگي براي اين اقشار، سالمندان مي‌باشد. علي رغم مطالعات متعدد در خصوص حضورپذيري در فضاهاي باز مجتمع‌هاي مسكوني، راهكارهاي طراحي مناسب و كاربردي براي طراحان در گروه هاي بهره‌بردار سالمندان صورت نگرفته است.اين پژوهش با هدف بررسي نقش فضاهاي باز مجتمع‌هاي مسكوني درحضورپذيري گروه هاي سني سالمندان، به بررسي تاثير جنبه‌هاي مولفه‌هاي كالبد-فعاليت در شكل‌گيري معنا براي سالمندان مي‌باشد.روش تحقيق: اين پژوهش از نظر نوع تحقيق : كيفي، از نظر راهبرد تحقيق : تركيبي(تفسيري-تحليلي و همبستگي) و ابزار جمع‌آوري داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه نيمه سازمان‌يافته و پرسشنامه(بسته و باز) مي‌باشد.نتايج و بحث: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه، مولفه‌هاي كالبدي و فعاليتي فضاهاي باز، در معناداري اين فضاها، جهت حضور گروه‌هاي سني سالمندان موثر بوده، و شاخصه‌هاي كالبدي اين فضاها بيشترين تاثير را در شكل‌‌گيري سطوح مختلف معنا براي سالمندان دارا مي‌باشند.نتيجه گيري: در ميان شاخصه هاي كالبدي : آسايش محيطي، ايمني و امنيت محيطي بيشترين تاثير و مولفه اقليم كمترين تاثيرگذاري و در بين مولفه‌هاي فعاليتي : رويدادپذيري و اختلاط عملكردي بيشترين تاثير در شكل‌گيري سطوح مختلف معنا را دارد. همچنين در بين مولفه‌هاي معنايي : خوانايي و آشنايي به ترتيب بيشترين و كمترين نقش را در معناداري فضاهاي باز براي سالمندان ايفا مي‌كنند.