ريز پهنه بندي زمين لغزش با استفاده از تكنيك ديمتل و AHP فازي (مطالعه موردي: بخش دهدز استان خوزستان)

زمين لغزش همواره به عنوان تهديدي جدي براي سكونتگاه‌هاي انساني مطرح است. در مواجهه با چنين سوانحي در لحظه وقوع؛ كار چنداني نمي توان انجام داد، در حالي كه اثرات آن را با برنامه ريزي و در راستا كاهش تلفات و خسارت‌هاي احتمالي از قبل مي توان خنثي نمود. پژوهش حاضر با هدف نگاه سيستمي به مخاطرات طبيعي از جمله زمين لغزش به دنبال ترسيم برنامه­اي علمي و دقيق براي آمادگي و برنامه­ريزي پيش از بحران بر مبناي به كارگيري سيستم اطلاعات مكاني و مدل هاي تصميم گيري چند معياره در راستاي پهنه بندي خطرپذيري زمين لغزش و تعيين جهت توسعه­ي سكونتگاهي قابل پيش بيني مي باشد. پژوهش حاضر 15 معيار مؤثر در خطرپذيري زمين لغزش استخراج گرديد. و با استفاده از نتايج حاصل از ارزيابي دو مدل ديمتل و فرآيند تحليل سلسله مراتبي فازي نشان داد كه مدل ديمتل منطبق با اصول و قوانين رياضي بوده و از قطعيت بيش­تري برخودار بوده است. در حالي كه فرآيند تحليل سلسله مراتبي تنها منطبق با دانش و نوع امتياز كارشناسان بوده است. در پهنه بندي خطر پذيري با مدل ديمتل، پهنه هاي با خطرپذيري كم با 37/1% (190.39 كيلومتر مربع) از كل مساحت 513.12 كيلومتر مربع، بيش ترين مساحت را دارا مي باشد. همچنين پهنه هاي با خطرپذيري بسيار زياد با2/32%(11.89 كيلومتر مربع)، و در پهنه بندي خطر پذيري با سيستم تحليل سلسله مراتب فازي، پهنه با خطر پذيري بسياركم، 53/ 36% (43/187 كيلومتر مربع) و هم­چنين پهنه با خطر پذيري بسيار زياد 11/2% (57.6 كيلومتر مربع) رتبه بندي شد.