تحليلي بر آگاهي گردشگران از مقاصد گردشگري با تاكيد بر استراتژي دهان به دهان (مطالعه موردي: شهر چابهار)

زمينه و هدف: گردشگري كه در دنياي امروز آن را صنعت سبز مي نامند شيوه اي براي انتقال فرهنگ و تمدن از يك جامعه به جامعه ديگر است؛ كه در فرآيند آن اثرات مثبت اقتصادي، اجتماعي، سياسي، زيست محيطي و فرهنگي فراواني نهفته است. هر مقصد گردشگري محصولات و خدمات مختلفي را براي جذب گردشگران به آنان عرضه مي كند. موفقيت يك منطقه در صنعت گردشگري تنها به وجود جاذبه هاي منحصربه‌فرد محدود نمي گردد بلكه عوامل مختلفي ازجمله ميزان آگاهي و شناخت در خصوص آن جاذبه‌ها از اهميت فراواني برخوردار هست. هدف پژوهش حاضر  چگونگي ميزان آگاهي مردم و گردشگران با جاذبه هاي گردشگري و ميزان شناخت آن ها با جاذبه ها و رابطه آن با تعداد دفعات بازديد از آن ها است.  روش بررسي: پژوهش حاضر از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ روش تحقيق توصيفي- تحليلي بوده كه با استفاده از مطالعه كتابخانه اي- اسنادي و ميداني صورت پذيرفته است. جامعه آماري شامل مردم شهر چابهار و گردشگراني كه براي بازديد به اين شهر مراجعه كرده اند مي‌باشد؛ كه با استفاده از روش تعيين حجم نمونه كوكران 382 نفر مورد مطالعه قرار گرفته اند. اطلاعات ميداني پژوهش با ابزار پرسشنامه جمع‌آوري ‌شده و براي تحليل داده‌ها از نرم افزار SPSS19 و از آزمون همبستگي پيرسون براي آزمون فرضيه ها استفاده ‌شده است.يافته‌ها و نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان مي دهد كه بين ميزان شناخت و دفعات بازديد از جاذبه ها و تمايل آن ها به بازديد از جاذبه ها رابطه معناداري وجود دارد؛ يعني هر چه ميزان شناخت و آگاهي از جاذبه ها بيش تر باشد ميزان بازديد آن ها از جاذبه ها بيش تر است؛ و همچنين نتايج نشان داد كه بيش ترين نحوه آشنايي افراد با جاذبه هاي اين شهر از طريق تبليغات دهان‌به‌دهان بوده است با 53.7 درصد است.